دیوید هول این سنگ را به خانه برد و به هر ترتیب تلاش کرد تا آن را بشکافد، مطمئن بود که در داخل سنگ یک قطعه طلا وجود دارد. او برای نفوذ به این سنگ از یک اره سنگ، یک چرخ زاویه‌ای، یک مته و حتی اسید استفاده کرد، اما هیچ‌کدام از این روش‌ها و نه‌هم ضربه‌های سنگین پتک نتوانند شکافی در سنگ ایجاد کنند. اصل ماجرا این بود که سنگی که او سال‌ها سعی در شکستن آن داشت، حاوی طلا نبود، بلکه یک شهاب‌سنگ کمیاب بود.
محققان یک مقاله علمی منتشر کردند و در آن به توصیف این شهاب‌سنگ ۴.۶ می‌لیارد ساله پرداختند. آن‌ها این شهاب‌سنگ را مریبورو نام‌گذاری کردند، نامی که از نام منطقه‌ای گرفته شده که شهاب‌سنگ در آنجا یافت شده است. وزن آن ۱۷ کیلوگرم برآورد شده و محققان پس از برش دادن یک تکه کوچک با اره الماس، متوجه شدند که ترکیب آن دارای درصد بالایی از آهن است و این ویژگی آن را به یک کندریت معمولی تبدیل می‌کند.
پس از شکافتن این شهاب‌سنگ، می‌توان قطرات متبلور کوچکی از مواد معدنی فلزی را در سراسر آن مشاهده کرد که به آن‌ها کندروول می‌گویند. هنری در ادامه گفت شهاب‌سنگ‌ها ارزان‌ترین روش برای انجام اکتشافات فضایی هستند. آن‌ها ما را به گذشته متصل می‌کنند و سرنخ‌هایی از سن، شکل‌گیری و شیمی منظومه شمسی از جمله کره زمین در اختیارمان می‌گذارند.
هنری افزود این شهاب‌سنگ خاص، به احتمال زیاد از کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری خارج شده و توسط برخورد‌های سیارک‌ها از آنجا پرتاب شده و روزی به کره زمین برخورد کرده است.
تاریخ‌یابی کربنی نشان می‌دهد که این شهاب‌سنگ بین ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ سال بر روی کره زمین بوده است. تعدادی از رصد‌های شهاب‌سنگ بین سال‌های ۱۸۸۹ تا ۱۹۵۱ ثبت شده که می‌تواند با ورود این شهاب‌سنگ به اتمسفر زمین هم‌زمان بوده باشد.
محققان بر این باورند که شهاب‌سنگ مریبورو به مراتب کمیاب‌تر از طلا است و همین امر ارزش علمی آن را برای دانشمندان بسیار بالا‌تر از طلا کرده است. این تنها یازدهمین شهاب‌سنگی است که تا به امروز در ایالت ویکتوریای استرالیا ثبت شده و پس از یک شهاب‌سنگ ۵۵ کیلوگرمی که در سال ۲۰۰۳ شناسایی شده بود، دومین بزرگ‌ترین شهاب‌سنگ کشف‌شده در این منطقه محسوب می‌شود.
