شروع زندگی زناشویی اغلب چالش‌هایی را به همراه دارد که از جمله مهم‌ترین آن‌ها، می‌زان اهمیت‌ای است که هر یک از زوجین برای خانواده خود قائلند. تعداد زیادی اززوج‌ها از اینکه حس می‌کنند اولویت همسرشان والدین اوست، ناراحتی خود را ابراز می‌کنند.
اگر شما هم از این زوج‌ها هستید و این موضوع سال‌ها پس از ازدواج همچنان دلخوری‌تان را در پی دارد، راهکارهای کارآمدی برای مدیریت این شرایط وجود دارد. برتری دادن خانواده خود به همسر و حتی فرزندان، پدیده‌ای رایج در بسیاری از فرهنگ‌ها و کشور‌ها است که در صورت مدیریت نشدن، می‌تواند روابط را به تاریکی بکشاند.
بسیاری از افراد اگرچه مدعی‌اند تنها به شریک زندگی خود متعهدند، اما به طور مداوم تحت تأثیر والدین‌شان قرار دارند. این تأثیر نیازی به حضور فیزیکی والدین در زندگی روزمره ندارد؛ حتی در غیبت آن‌ها، نظرات، استدلالات و دستورات نامرئی والدین و خویشان در تصمیم‌گیری‌ها و روابط زوجین نقشی تعیین‌کننده ایفا می‌کنند.
می‌زان استقلال و بلوغ فکری و روانی همسر، تعیین‌کننده این است که زوجین چقدر می‌توانند در کنار احترام به خانواده‌ها، مرز‌های خود را نیز حفظ کنند. توانایی فرد در فاصله‌گیری از تأثیرات منفی، نشان‌دهنده بلوغ عاطفی و سلامت روان است که به مدیریت سالم چالش‌ها بدون تأثیر بیش از حد کمک می‌کند.
وقتی شریک زندگی اولویت اول خود را والدین قرار می‌دهد، شکاف‌های عمیقی در رابطه نمایان می‌شود.
چرا اولویت همسر، خانواده‌اش است؟
در آغاز ازدواج، دقت و محبت همسر به خانواده‌اش نوعی حسن تلقی می‌شود، اما زنگ‌های هشدار زمانی به صدا در می‌آیند که این دقت به وابستگی عمیق تبدیل شده و اولویت‌ها دگرگون می‌شود تا همسر و فرزندان در جایگاه دوم قرار گیرند.
در رابطه زن و شوهر، غیر‌معمول نیست که متوجه شوید دقت شریک زندگی برخی اوقات بیش‌تر به سمت خانواده‌اش معطوف است. یک رقابت خاموش و جنگ نامرئی برای جلب دقت بین همسر و اعضای خانواده وجود دارد. همسر شما پیش از شناختن شما، در بستر خانواده‌اش بزرگ شده و پیوند‌های عمیق و حمایتی بی قید و شرط با والدین و خویشان برقرار کرده است. این پیوند‌ها ناگسستنی و بخشی از هویت او هستند که باید به آن احترام گذاشت، هرچند گاهی از نظر شما افراطی به نظر برسد.
در این شرایط چه کار باید کرد؟
گفتگو با هم؛ دوامی که زوجین با گفتگو با هم می‌سازند. شما در این رابطه با نیاز‌ها، خواسته‌ها و استقلال شخصی خود وارد شده‌اید و هویت شما نباید به حاشیه رانیده شود. اغلب همسری که خانواده‌اش را برتری می‌دهد، از نقش‌های سنتی پسر، دختر، برادر یا خواهر جدا نمی‌شود و از ناامید کردن والدین‌اش می‌ترسد. از این رو، گفتگوی صریح و همدلانه درباره انگیزه‌ها، ترس‌ها و احساسات، و یافتن تعادل بین جایگاه خانواده قبلی و خانواده جدید ضروری است. سکوت نکنید، ارتباطی قاطعانه و همدلانه برقرار کنید.
احساسات خود را آرام و صریح بیان کنید، مثال‌های عینی بزنید و از تهمت‌گذاری پرهیز کنید.
همسرتان را به گفتگوی همدلانه تشویق کنید تا نیاز‌ها و انتظارات شما آشکار شود حمایت از شما، حضور در کنار شما در لحظات سخت، و قرار دادن نقش مهم در زندگی مشترک. شریک زندگی شما ممکن است از رفتار خود آگاه نباشد، زیرا برتری دادن به خانواده برای او یک عادت و می‌راث خانوادگی است. دیالوگ کلید حل مسئله و تغییر شرایط است تا هم به اهمیت خانواده و هم به اهمیت زوج احترام گذاشته شود.
حس گناه همسری که نمی‌تواند زمان بیش‌تری با والدین بگذراند، باید درک شود. قطع بند ناف عاطفی برای فردی که بیش از حد به والدین وابسته است دشوار است، اما او باید بداند که رهبری زندگی خود و داشتن شریکی با اولویت اول، به معنای کم‌دوست داشتن والدین نیست.
تمرین درون‌نگری و بلوغ
کیفیت هر رابطه به توانایی اعضایش در برقراری روابط سالم بستگی دارد. تحقیقی از دانشگاه کمبریج ادعا می‌کند حمایت دوستان و خانواده حمایتی عاطفی و روانی خوب است، اما پیوند زوجین در اولویت قرار دارد.
حفظ حریم خصوصی و احترام به حوزه زناشویی اشتراک‌گذاری جزئیات با خانواده ممنوع است. ممکن است شریک زندگی اطلاعات خصوصی، اختلافات، اهداف و مسائل حساس را با خانواده‌اش به اشتراک بگذارد و افراد بی‌ارتباط در تصمیم‌گیری‌های شما دخالت کنند. این را تحمل نکنید، اگرچه برای شریک‌تان عادی به نظر برسد. اعتدال و مرز‌های مشخص ضروری است، هرچند مشورت با بزرگ‌تران گاهی نشان‌دهنده بلوغ است، اما تصمیم نهایی درباره اینکه چه چیزی منتقل شود و چه چیزی بماند، باید با توافق و اطمینان دو طرفه باشد.
از رنجش پرهیز کنید، مرز‌ها را تعیین و تغییرات را اعلام کنید. خطر زمانی است که همسر در کنار والدین امنیت بیش‌تری حس کند. به جای کینه، رویکردی سازنده بکار بگیرید تا شریک‌تان را در مفهوم رابطه معنا‌دار و تضمین‌دار تربیت کنید. به این حقیقت احترام بگذارید که هر دو خانواده مهم هستند، اما شما همیشه اولویت هم دیگر باید باشید. هر مسئله‌ای بین شما دو نفر حل شود، دخالت شخص ثالث ممنوع است.
دیدار‌های خانوادگی را محدود و با هماهنگی قبلی برنامه‌ریزی کنید. پیش از درگیر کردن دیگران، هر نیاز، خواسته یا نگرانی را به عنوان یک زوج با هم در میان بگذارید.
چند اصل برای هماهنگی بین زن و شوهر
یافتن تعادل بین همسر و والدین چالش از زوج‌هاست. برای حفظ رابطه هماهنگ، درک و اجرایی کردن اصول کلیدی که تعامل سالم با خانواده گسترده را ترویج می‌کند، الزامی است. تعیین مرز‌های مشخص با خانواده‌ها که احترام و هماهنگی را تضمین کند، و حفظ این مرز‌ها پس از تدوین، از اولویت‌هاست.
حفظ پیوند عاطفی ثابت با شریک زندگی حتی در حضور خانواده‌ها ضروری است. با دقت به گفتار والدین بنشینید و با همدلی به آن‌ها بپردازید. درک انتظارات و دیدگاه‌های متقابل می‌تواند جو تفاهم را در خانواده گسترده ایجاد کند. در لحظات مهم، میل به سازش با والدین فضایی هموار و محترمانه فراهم می‌کند.
از همبستگی زوجین دفاع کنید و یک حباب محافظ ایجاد کنید. سنت‌ها و آیین‌های خانوادگی منحصر به فرد خود را به عنوان یک زوج شکل دهید تا به هویت مستقل‌تان احترام بگذارید.
طبیعی است شریک زندگی اهمیت زیادی به خانواده‌اش دهد، اما این نباید به ضرر رابطه شما تمام شود. عشق، احترام و پیوند کلید‌های یافتن تعادل هستند. فرا‌موش نکنید که همسر شما شما را برای اشتراک زندگی برگزیده است؛ به او ثابت کنید که سزاوار جایگاه اختصاصی در کنار او هستید. نباید همسر را وادار کنید بین شما و خانواده‌اش یکی را انتخاب کند، اما باید بداند برخی مرز‌ها قابل تجاوز نیستند. اگر در دوران سخت، همسر به جای حضور در کنار شما، تمام وقت را با والدین بگذراند، طبعا با محبت به او نگاه نخواهید کرد. عدم بلوغ در مسائل عاطفی و وابستگی بیش از حد به والدین در بزرگسالی، پیوند‌هایی را می‌سازد که محکوم به رنج و ناکامی هستند. در نهایت، بر ضرورت ارتباط صریح، همدلی و تعیین مرز‌ها برای مدیریت این شرایط تأکید می‌شود. اگر شریک زندگی در این زمینه دچار مشکل است، درمان می‌تواند به برقراری ارتباط بهتر و تعیین مرز‌ها یاری رساند.
