ورزشی

ورزشگاه‌های ایران در برابر رقبای آسیایی؛ فاصله‌ی سنگین از شراکت تا نیم‌قرن پیشرفت

آماده‌نبودن ورزشگاه آزادی و وضعیت نامساعد ورزشگاه‌های هم‌چون تختی تهران، چالش جدی‌ای در پیش روی فوتبال ایران قرار داده است تا شهدای شهرقدس به گزینه‌ی اصلی می‌زبانی در لیگ نخبگان آسیا تبدیل شود.

ورزشگاه احمد بن علی قطر ورزشگاه جاسم بن حمد قطر ورزشگاه بین المللی کربلا ورزشگاه خانگی العین با نام ورزشگاه هزاع بن زائد ورزشگاه ورزشگاه ورزشگاه کینگدام آرنا ورزشگاه زعبیل امارات ورزشگاه جار ازبکستان

این ورزشگاه با ظرفیت اسمی دوازده هزار نفر، در عمل تنها هشت تا ده هزار تماشاگر را می‌تواند بپذیرد. در حالی که ستاره‌های جهانی همچون کریستیانو رونالدو، س مانه، آندرسون تالیسکا و ایمریک لاپورت قرار است دو بار برای بازی در برابر استقلال و پرسپولیس به ایران سفر کنند و هزاران هوادار تمایل دارند در این دیدار‌های حساس از تیم‌های محبوب خود حمایت کنند. اما ظرفیت محدود این باعث می‌شود تیم‌های ایرانی از حضور پرشور هوادارانی که همواره نقطه قوت آن‌ها بوده محروم بمانند.

علاوه بر کمبود ظرفیت، مسائلی از قبیل کیفیت پایین زمین چمن، وضعیت نامناسب گیت‌های ورود و خروج، فقدان سرویس‌های بهداشتی و آب آشامیدنی برای تماشاگران، مشکلات پارکینگ، فاصله زیاد از هتل‌های پنج ستاره تهران، ظرفیت پایین خیابان‌های اطراف و اختلال در ترافیک، از چالش‌هایی هستند که این ورزشگاه با آن‌ها روبرو خواهد بود.

مقایسه با ورزشگاه‌های حریفان آسیایی

در مقابل، تیم‌های رقیب در لیگ نخبگان آسیا از زیرساخت‌های بسیار پیشرفته‌تری بهره می‌برند. باشگاه الاهلی عربستان در شهر ورزشی ملک عبدالله می‌زبانی می‌کند که در سال ۱۳۹۳ با هزینه‌ای بیش از ۵۶۰ می‌لیون دلار احداث شده و ظرفیت ۶۷ هزار نفر دارد. این مجموعه در سال ۱۳۹۷ می‌زبان سوپرکاپ ایتالیا میان یوونتوس و می‌لان بوده است.

تیم الریان قطر دیدار‌های خانگی خود را در ورزشگاه احمد بن علی واقع در دوحه برگزار می‌کند که ظرفیت ۴۵ هزار نفر دارد و در مسابقات جام جهانی ۲۰۲۲ قطر مورد بهره‌برداری قرار گرفت.

ورزشگاه جاسم بن حمد در دوحه، خانه تیم السد قطر است با ظرفیت ۱۳ هزار نفر که در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ می‌زبان هفت مسابقه بود.

تیم الشرطه عراق در ورزشگاه بین‌المللی کربلا با ظرفیت ۳۰ هزار نفر و هزینه احداث نزدیک به ۱۰۰ می‌لیون دلار در سال ۲۰۱۶ بازی‌های خانگی خود را برگزار می‌کند.

باشگاه العین امارات از ورزشگاه هزاع بن زاید با ظرفیت ۲۲ هزار نفر که در سال ۲۰۱۴ تأسیس شده و از می‌زبانانجام ملت‌های ۲۰۱۹ آسیا بوده، استفاده می‌کند.

تیم الغرافه قطر در ورزشگاه ثانی بن جاسم با ظرفیت ۲۵ هزار نفر که در سال ۲۰۰۳ ساخته شده، می‌زبانی می‌کند.

ورزشگاه اول پارک در ریاض، خانه تیم النصر عربستان است با ظرفیت ۲۵ هزار نفر که در سال ۲۰۱۵ افتتاح شده است.

باشگاه الهلال عربستان در کینگدم آرنا با ظرفیت ۳۰ هزار نفر که در سال ۲۰۲۳ احداث شده، حریفان خود را می‌پذیرد.

تیم الوصل امارات در ورزشگاه زعبیل واقع در دبی با ظرفیت ۸ هزار نفر که تاریخ احداث آن به سال ۱۹۷۴ می‌رسد، بازی‌های خانگی دارد.

أخیرا باشگاه پاختاکور ازبکستان در ورزشگاه جار شهر تاشکند با ظرفیت نزدیک به ۸ هزار نفر که در سال ۱۹۹۸ ساخته شده، می‌زبانی می‌کند.

این مقایسه شکاف عمیق زیرساختی میان فوتبال ایران و رقبای منطقه را آشکار می‌سازد که نه تنها بر کیفیت برگزاری مسابقات، بلکه بر حقوق هم‌وطنان در حضور در ورزشگاه‌ها و حمایت از تیم‌های ملی سایه افکنده است.

این برهه زمانی فرصت مناسبی برای مسؤلان ورزش کشور است تا با برنامه‌ریزی استراتژیک و تخصیص بودجه‌های لازم، به نو‌سازی و ارتقای زیرساخت‌های استادیومی بپردازند تا در آینده نزدیک می‌زبانی از مسابقات قاره‌ای با استاندارد‌های بین‌المللی امکان‌پذیر گردد.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا