به گزارش بام وطن، حالت باشگاه استقلال در روز‌های اخیر بیش از پیش نامتعادل و پرنوسان شده است. در حالی که تنها سه هفته از آغاز لیگ برتر باقی مانده، شایعات جدی در مورد اخراج جواد نکونام شنیده می‌شود و برخی اخبار از قطعی بودن خروج او از تیم آبی‌پوشان حکایت می‌کنند.
جواد نکونام در این فصل تنها یک شکست را تجربه کرده است. در فصل گذشته نیز کارنامه خوبی داشته و با اختلاف امتیاز کم نسبت به پرسپولیس، نایب قهرمانی را به دست آورده است. با وجود این، تعداد زیادی از هواداران و مدیران استقلال تمایل به اخراج عجولانه و سریع او را دارند. علت این تصمیم سریع و احساسی چیست؟
شکی نیست که این تصمیم احتمالی، در صورت قطعی شدن، بیش‌تر به شخصیت و کیش شخصیتی نکونام برمی‌گردد تا به نتایجی که او کسب کرده است. نکونام از نظر نتیجه‌گیری حالت بدی ندارد. قطعا تعداد زیادی از هواداران از سبک بازی او در فصل گذشته راضی نبوده و آن را بیش از حد دفاعی می‌دانستند. اما همین هواداران می‌پذیرفتند که این سبک دفاعی، ناشی از نبود بازیکن بود و با پیوستن بازیکنان تازه و باکیفیت، امید به تحول سبک بازی وجود داشت.
اما کیش شخصیتی نکونام چه مشکلی دارد که اخراج او را تسریع کرده است؟ برای درک این موضوع باید به اتفاقات فصل گذشته رجوع کرد. نکونام پیش از آغاز فصل ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به استقلال پیوست. چند ماه پس از عقد قرارداد با او، علی خطیر به عنوان مدیرعامل جدید آبی‌پوشان برگزیده شد. از همان ابتدا اختلافات جدی بین مدیر و مربی پیش آمد. خطیر که انتقادات جدی به نحوه مدیریت استقلال در ده سال گذشته داشت، تلاش می‌کرد یک ارامش مالی جدی بر ارکان استقلال حاکم کند. او سعی داشت جلوی هزینه‌های بی‌رویه را بگیرد و با خرید بازیکنان بزرگ و پرسر و صدا موافق نبود. از سوی دیگر، جواد نکونام سخت‌گیرانه منتقد این رویه بود و بر مدیرعامل استقلال فشار می‌آورد تا بازیکنان بزرگ جذب کند.
این اختلاف از همان آغاز فصل آغاز شد و با گذشت چند هفته تشدید یافت. در اواسط فصل، با واسطه علی دبیر، رئیس فدراسیون کشتی، اختلاف نکونام و خطیر تا حدی حل شد اما پس از مدتی مجددا تشدید یافت. تیم نکونام در حال کسب نتیجه بود و با افزایش روند مثبت، قدرت جواد نیز افزوده می‌شد. نکونام روز به روز قدرتمند‌تر می‌شد و توانست چند متحد قوی در میان مدیران و لیدر‌ها آشکار کند و طیفی از هواداران را نیز با خود متحد سازد.
افزایش قدرت نکونام باعث شد کار علی خطیر در استقلال به پایان برسد. خطیر در اواخر فصل اخراج شد و فرشاد سمیعی جانشین او گردید. نکونام از این تحول به شدت استقبال کرد. بسیاری معتقد بودند نکونام به طور مستقیم یا غیر‌مستقیم در این تغییر مدیریت تأثیرگذار بوده است. او جوی علیه خطیر را شکل داد که در نهایت به خروج خطیر از استقلال انجامید.
کاری که نکونام با خطیر کرد می‌تواند به پاشنه آشیل او تبدیل شود. همه می‌دانند که عمر مدیران ورزشی کوتاه است. طول فعالیت مدیران فوتبالی کوتاه‌تر است و عمر مدیران استقلال از آن هم کوتاه‌تر است. مدیران پا در هوای استقلال که دچار سندرم اخراج زودهنگام هستند، می‌دانند که اگر یک مربی با کیش شخصیتی اقتدار‌گرایانه داشته باشد که تابع آن‌ها نباشد و بتواند در میان مدیران و لیدر‌ها متحد آشکار کند، می‌تواند بسیار سریع حکم اخراج آن‌ها را بگیرد و طول فعالیتشان را کوتاه‌تر نماید.
نکونام دقیقا شخصیتی است که می‌تواند برای مدیران دردسر آفریند. او دوستان بسیاری دارد و در صورت کسب نتیجه می‌تواند جای پای خود را در استقلال محکم کند. سبک حرکت و شخصیت او همانند امیر قلعه‌نویی و علی پروین است و به راحتی می‌تواند قدرتی بیش‌تر از یک مربی ساده داشته باشد. این موضوع برای هر مدیری می‌تواند ترسناک باشد. به همین دلیل، مدیران باشگاه ترجیح می‌دهند یک مربی خارجی انتخاب کنند تا برایشان دردسر پیش نیاید.
اکنون سرنوشت نکونام مشخص نیست. احتمالا او در استقلال بماند، احتمالا نتیجه بگیرد و احتمالا هم اخراج شود اما شکی نیست اگر بماند، اختلافات و درگیری‌ها بین او و مدیران باشگاه ادامه خواهد یافت و دور از انتظار است جنجال‌ها به زودی به پایان برسد.
