دانشمندان با روش اپتوژنتیک یادگیری آواز را در فنچهای بالغ بازیابی کردند

با گذشت زمان، توانایی مغز برای یادگیری مهارتهای تازه مانند گفتن زبان جدید یا نواختن ساز، بهوضوح کاهش مییابد. عامل اصلی این زوال، کاهش انعطافپذیری مغز است که باعث میشود بازسیمکشی عصبی و سازگاری با چالشهای نوین دشوارتر گردد.
پژوهشگران مؤسسه ماکس پلانک با رویکردی نوین، امکان برگرداندن این انعطافپذیری را در مدل حیوانی بررسی کردهاند. آنها تمرکز خود را بر روی سهره گورخری قرار دادهاند، پرندهای که تنها در ۹۰ روز اول عمر میتواند آواز بیاموزد و پس از آن، عصبهای بازدارنده مانع یادگیری بیشتر میشوند.
علمای ماکس پلانک با بهکارگیری تکنیک اپتوژنتیک، که امکان کنترل دقیق فعالیت عصبها با نور را فراهم میکند، عصبهای بازدارنده را در مغز فنچهای بالغ خاموش کردند. نتایج نشان داد که پرندهها قادر شدند عناصر تازهای را به آوازهای پیشین خود اضافه کنند و مخزن آوازیشان گسترش یابد، امری که پیش از این در پرندههای بالغ غیرممکن به نظر میرسید.
دلالتهای این دستاورد برای انسانها
این کشف تنها به آواز پرندهها محدود نمیماند. نتایج حاکی از آن است که ظرفیت مغز برای یادگیری بسیار منعطفتر از پیشینههای قبلی است. پنجرههای یادگیری مشابهی در انسانها وجود دارد که مهارتهایی از جمله یادگیری زبان و توسعه اجتماعی را در بر میگیرد. درک مکانیسمهای کنترل این پنجرهها میتواند راههای نوینی برای درمان بیماریهای زوال عصبی و صدمههای مختلکننده یادگیری بگشاید.
مقاله کامل این پژوهش در ژورنال نیچر کامیونیکشنز منتشر شده است.




