تحقیقات جدید دانشگاه آکسفورد نشان می‌دهد که بزرگسالانی که در محیط‌های شلوغ و پرسر و صدا دچار مشکل شنیدن گفتار دیگران هستند، احتمال ابتلا به زوال عقل در سال‌های بعد را دو برابر تجربه می‌کنند.
این مطالعه بر روی داده‌های بیش از ۸۲ هزار زن و مرد ۶۰ ساله و بزرگ‌تر از زیست‌بانک بریتانیا (UK ) انجام شده که در ابتدا زوال عقل نداشتند. شرکت‌کنندگان از نظر توانایی شنوایی گفتار در محیط پرسر و صدا آزموده شدند و پس از گذشت ۱۱ سال، ۱۲۸۵ نفر از آن‌ها دچار زوال عقل شدند.
توماس لیتل‌جانز، اپیدمیولوژیست و نویسنده اصلی مطالعه، بیان کرد نتایج نشان می‌دهد اختلال شنوایی می‌تواند یک مقصد امیدوارکننده برای پیشگیری از زوال عقل باشد. خطر ابتلا در افرادی با شنوایی ضعیف در محیط‌های پرسر و صدا، تقریبا دو برابر افرادی با شنوایی خوب بود.
نکته مهم این است که نزدیک به نیمی از شرکت‌کنندگانی که در آزمایش شنوایی در محیط شلوغ عملکرد ضعیفی داشتند، خود آگاه نبودند که دچار مشکل شنوایی هستند. محققان همچنین بررسی کردند که آیا این رابطه تحت تأثیر عوامل دیگری مانند انزوای اجتماعی و افسردگی است یا خیر، اما شواهد کمی در این باره یافت شد.
برای اطمینان از عدم وجود علت معکوس (یعنی زوال عقل نهفته که باعث مشکل شنوایی شود)، محققان تحلیل‌های مقایسه‌ای انجام دادند. خطر زوال عقل مرتبط با مشکلات شنوایی در کسانی که زود‌تر (پس از ۳ سال) و دیر‌تر (پس از ۹ سال) مبتلا شدند، تقریبا یکسان بود که بر جهت رابطه از شنوایی به سمت زوال عقل دلالت دارد.
کم‌شنوایی در می‌انسالی از مهم‌ترین ۱۴ عامل خطر قابل اصلاح برای زوال عقل شناخته شده است. برآورد‌ها نشان می‌دهد افراد با کم‌شنوایی درمان‌نشده در می‌انسالی تا پنج برابر بیش‌تر در معرض خطر زوال عقل قرار دارند. این مطالعه در مجله منتشر شده است.
کیتی استابز، عصب‌شناس موسسه تحقیقات آلزایمر بریتانیا، درباره این مطالعه اظهار کرد مطالعات بزرگ مانند این، ابزار قدرت‌مندی برای شناسایی عوامل ژنتیکی، سلامتی و سبک زندگی مرتبط با زوال عقل هستند، اگرچه تفکیک علت و معلول در این نوع تحقیقات همیشه چالش‌برانگیز است.
محققان تأکید می‌کنند که محافظت از شنوایی در برابر صدمه‌های صوتی و استفاده از سمعک در صورت نیاز، می‌تواند به کاهش این عامل خطر قابل اصلاح برای زوال عقلی کمک کند که می‌لیون‌ها نفر در سراسر جهان را دچار کرده است.
