فیلم ماده به کارگردانی کورالی فارژا، اثری است که با نگاهی انتقادی و ژانر بدنه‌ترسناک به پیشرانی زیبایی، جوانی و اخلاق پزشکی می‌پردازد. داستان از لحظه‌ای آغاز می‌شود که الیزابت اسپارکل، مجری پنجاه‌ساله و برنده اسکار، توسط تهیه‌کننده منفعت‌طلبی به نام هاروی از تلویزیون کنار گذاشته می‌شود.
با دلی شکسته و در مواجهه با واقعیت افول، الیزابت در بیمارستانی بستری می‌شود که در آنجا یک پرستار جوان مرد، بسته‌ای حاوی پیشنهاد وسوسه‌انگیز را در جیب او می‌گذارد. این پیشنهاد شامل امضای قراردادی است که با تزریق ماده، نسخه‌ای جوان‌تر و زیبا‌تر از خود شخص را متولد می‌کند.
مکانیزم ماده و پدیدار شدن سو
الیزابت پس از تردید‌های فرا‌وان قرارداد را امضا می‌کند و از رحم بدنش دختری جوان، قشنگ و اغواگر به نام سو متولد می‌شود. سو بلافاصله جای الیزابت در برنامه‌های صبحگاه‌ی ورزشی را می‌گیرد و به ابژه میل می‌لیون‌ها تماشاگر و ستاره‌ای مطلوب مدیران شبکه تبدیل می‌شود. فارژا با این رویداد، جوانی را کالایی مبادله‌پذیر در اقتصاد اندوخته‌داری معرفی می‌کند که مدیران حریص سرگرمی‌ساز به هر قیمتی می‌خواهند از آن بهره‌مند شوند.
اخلاق پزشکی و پیامد‌های تکثیر بدن
فیلمنامه فارژا، رویکرد فرا‌نکشتاینی را به تصویر می‌کشد و پرسش‌های اساسی را برمی‌انگیزد تا کجا علم پزشکی می‌تواند آرزو‌های محال انسان را محقق سازد؟ و قیمت این محقق‌سازی چیست؟ شرکت ارائه‌دهنده ماده در فضای دارک وب فعالیت می‌کند و نماد قدرت‌های سایه‌ای است که بدن انسان را به کالا تبدیل کرده‌اند.
شرط بقای این دو بدن، مراقبت متقابل و رعایت دستورالعمل‌های پزشکی است؛ اما این تعادل به سرعت به هم می‌ریزد. سو با رویکرد غارتگرانه، بدن می‌زبان را مصرف می‌کند و الیزابت در واکنش، از طریق کار‌های تخریبی در نوبت‌های بیداری خود، سعی در مهار سو دارد. این رقابت تا مرز نابودی فیزیکی پیش می‌رود و در نهایت مرگ الیزابت، ساختار بدنی سو را نیز فروپاشیده و به تولد هیولایی بدترکیب در مراسم سال نو منجر می‌شود.
هشدار سینمایی درباره آینده بشر
کورالی فارژا با بازی‌های بی‌نظیر دمی مور و مارگارت کوالی، زیبایی و جاودانگی را با طعنه‌ای گروتسک به نمایش می‌گذارد. فیلم ماده نه تنها تراژدی یک ستاره رو به افول را روایت می‌کند، بلکه آینده‌ای ترسناک را ترسیم می‌کند که در آن آپاراتوس پزشکی، هویت و کرامت انسانی را فدای منافع اقتصادی می‌کند. این اثر سینمایی، زنگ خطر را برای انسانیتی به صدا در می‌آورد که بدن را تنها منبعی برای مصرف و تکثیر می‌داند.
