حسن حبیبی، کاپیتان پیشین تیم ملی و نخستین سرمربی ایران پس از انقلاب، دوشنبه شب ۱۱ آبان ۱۴۰۵ در بیمارستان شریعتی تهران درگذشت. او ۸۶ سال داشت و پس از چند سال بیماری از دنیا رفت. حبیبی از چهره‌های ماندگار فوتبال ایران بود که هم در دوران بازیگری و هم در مربیگری نقش مهمی ایفا کرد.
حبیبی در ۱۸ بهمن ۱۳۱۸ در کرمان متولد شد و در تهران بزرگ شد. او در شاهین، تاج (استقلال) و پاس تهران بازی کرد و به عنوان مدافع منظم و رهبر خط دفاع شناخته می‌شد. مهم‌ترین افتخار بازیگری او کاپیتانی تیم ملی در قهرمانی اول جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۸ در تهران بود. همچنین در المپیک ۱۹۶۴ توکیو و بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک حضور داشت.
پس از خداحافظی از تیم ملی در ۱۳۴۹، حبیبی به مربیگری روی آورد. او پاس تهران را به دو قهرمانی جام تخت جمشید رساند و در سال ۱۳۵۸ نخستین سرمربی تیم ملی پس از انقلاب شد. حبیبی ایران را به المپیک ۱۹۸۰ مسکو راهنمایی کرد اما ایران از حضور انصراف داد. در جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۰ کویت، تیم ملی با او به مقام سوم رسید.
حبیبی سال‌ها آرارات، برق شیراز و استقلال اهواز را هدایت کرد و در دهه ۱۳۷۰ تیم ملی امید را رهبری نمود. او در پرورش بازیکنان چون خداداد عزیزی، کریم باقری، مهدی مهدوی‌کیا و یحیی گل‌محمدی نقش داشت. شاگردان او او را با لقب عالیجناب صدا می‌کردند که نشان‌دهنده احترام عمیق در میان نسل‌های بعد بود.
