فرهنگ وهنر

نقد فیلم هفتاد سی تکرار فرمول افشاری و درخشش شکیبا در میان قصه‌ی کپی‌پیست

<p dir="RTL"فیلم هفتاد سی با بازی بهرام افشاری و هوتن شکیبا در سینماهای کشور به نمایش در آمده و موجی از انتقادات را در پی داشته است. این اثر که از تولیدات سینمای محبوب گیشه‌محور محسوب می‌شود، داستانی را روایت می‌کند که در آن گروهی از مردان و زنان در شرایطی مبهم، برای برنده شدن جایزه‌ای سه‌هزار میلیارد تومانی سهم‌خواهی می‌کنند.

<h2 dir="RTL"از فیلم فارسی تا سینمای لودگی‌محور

<p dir="RTL"در دهه‌های گذشته، سینمای ایران با ژانر فیلم فارسی روبرو بود که اگرچه به فقر و نداری اشاره داشت، اما با مزه‌های تجاری و قهرمانان جذاب برای فروش بلیط تلاش می‌کرد. اما در دهه اخیر، با سکوت فعالان فکری و خانه‌نشینی اندیشمندان، نوعی سینما بر گیشه‌ها غلبه کرده که باز هم بدبختی را موضوع قرار می‌دهد، اما این بار نه با قهرمان، بلکه با شخصیت‌هایی که زندگی را در ساندویچ لودگی می‌پیچند و با حرص و آز پول، شهرت و محبوبیت روبرو هستند.

<h2 dir="RTL"بهرام افشاری: از جوجه تیغی تا غذاهای خانگی تکراری

<p dir="RTL"بهرام افشاری بازیگری است که با فیلم جوجه تیغی داستان تلاش‌های خود برای تبدیل شدن به بازیگر را تشریح کرد و با خنداندن مخاطب، جایگاه ویژه‌ای در دل مردم یافت. در آن فیلم او می‌گفت آرزوی کودکی‌اش خوردن غذای خانگی بوده، اما اکنون با وجود توانمندی‌های مالی، به نظر می‌رسد در سینمای ایران با ارائه غذای خانگی تکراری مانده است. فیلم فسیل پیش از این پرفروش‌ترین اثر سینمای ایران شد و انتظارها را از افشاری بالا برد، اما هفتاد سی به عنوان عقب‌گردی برای او ارزیابی می‌شود.

<h2 dir="RTL"درخشش هوتن شکیبا، تنها نقطه قوت فیلم

<p dir="RTL"در میان ضعف‌های فیلم، بازی هوتن شکیبا لایه‌ای جان‌بخش به اثر افزوده است. شکیبایی که مخاطب او را از فیلم‌های استخوان‌داری چون تی تی، شبی که ماه کامل شد، ملاقات خصوصی و ابلق می‌شناسد، در این فیلم بازی غنی خود را در خدمتی قرار داده که از نظر نویسنده، نایب‌المقام اثری با کیفیت پایین‌تر است. بازیگران دیگر نیز در چارچوب‌های کلیشه‌ای و در حد و قواره‌ای باقی مانده‌اند که تنها برای شکل دادن به فیلم وجود دارند.

<h2 dir="RTL"قصه‌ای پر از ابهام و شخصیت‌های ناتمام

<p dir="RTL"داستان هفتاد سی در دنیایی می‌گذرد که سعی در نمایش واقع‌گرایی دارد، اما ابهامات فراوانی دارد. چند خانواده در کانکس و اتوبوس‌های متروکه کنار یک کارخانه زندگی می‌کنند، همه بیکارند و در جستجوی پول، اما پیشینه و مبنای اقتصادی آن‌ها روشن نیست. شخصیت‌ها گره‌های درامی دارند که بازنشده می‌مانند: دزدی که نامه‌ای اندیشمندانه می‌گذارد، پسری که برای پول عاقد مادرش می‌شود، پیرمرد مجسمه‌سازی که اثری از کارش در فیلم دیده نمی‌شود، و برات (افشاری) که مینی‌بوس دارد اما کار نمی‌کند و در لحظات بحران یقه لباس می‌گیرد. شخصیت‌های زن در حاشیه‌اند، اگرچه کل داستان حوله آن‌ها می‌چرخد.

<h2 dir="RTL"توهم خوشبختی و نقد جامعه‌شناسی

<p dir="RTL"جایزه ۳۰ میلیارد تومانی در هیچ کجای زندگی واقعی وجود ندارد و تنها تمنایی است که افشاری به طورهای گوناگون در فیلم‌هایش به آن اشاره می‌کند. این توهم برای تماشاگری که با فقر زندگی می‌کند، مسکن موقت است که نه آگاهی می‌آورد و نه تحولی در شرایط زندگی ایجاد می‌کند. نویسنده حمزه صالحی اگر واقع‌گرایی بیشتری داشت، بسیاری از سکانس‌های اضافی حذف می‌شدند، اما کل روایت به سمت رسیدن به جایزه‌ای محال معطوف شده و افشاری باز هم حرف تکراری خود را در سینما زده است.

<h2 dir="RTL"موسیقی و گریم، پوششی بر ضعف‌های روایی

<p dir="RTL"از نقاط قوت فیلم، گریم بازیگران است که با فضای داستان هم‌سو شده و حواس تماشاگر را از باگ‌های قصه منحرف می‌کند. موسیقی‌های متناسب با سلیقه شخصیت‌ها نیز به پشتیبانی از متن پرداخته‌اند. در نهایت اثری با ایرادات فراوان اما با بسته‌بندی براق به مخاطب عرضه شده است. انتظار می‌رفت بازیگری که با زحمت و تلاش به این جایگاه رسیده، در فیلم اول خود سخن نوینی مطرح کند، نه اینکه با غذای خانگی تکراری ذائقه مخاطب را تحویل دهد.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا