محققان آمریکایی ابزاری نسل تازه به نام چیک‌ایج را توسعه داده‌اند که با استفاده از الگو‌های متیلاسیون دی‌ان‌ای در سلول‌های گونه، سن بیولوژیکی و خطر مرگ و میر را با دقت بالا تخمین می‌زند.
این مطالعه که در مجله فرا‌نتی در ایجینگ منتشر شده، نشان می‌دهد چیک‌ایج حتی بر روی داده‌های اپی‌ژنتیکی بافت‌های دیگر نیز قادر است خطر مرگ را به طور قابل اعتمادی پیش‌بینی کند. دکتر ماکسیم شوخیرف، نویسنده اول مقاله، بیان کرد که مکان‌های خاص متیلاسیون شناسایی شده، پیوند‌های بالقوه بین ژن‌ها و فرآیند‌های مرگ و میر را آشکار می‌سازند.
کارایی بهتر نسبت به آزمایش‌های مبتنی بر خون
تیم تحقیق با استفاده از روش‌های آماری، توانایی پیش‌بینی چیک‌ایج را بر روی ۱۵۱۳ نفر از مشارکت‌کنندگان کوهورت‌های تولد لوثین در دانشگاه ادینبرو ارزیابی کرد. این افراد در سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۶ متولد شده و در طول عمر تحت رصد بوده‌اند.
چیک‌اج با تحلیل متیلاسیون در نزدیک به ۲۰۰ هزار مکان ژنومی و ارتباط آن با نمره‌ای جامع سلامت و سبک زندگی، توسعه یافته است. نتایج نشان داد هر افزایش یک انحراف معیار در امتیاز چیک‌اج، با افزایش ۲۱ درصدی نسبت خطر مرگ ناشی از همه علل همراه است.
شوخیرف تأکید کرد که توانایی این ساعت اپی‌ژنتیک مبتنی بر سلول گونه برای پیش‌بینی مرگ، حتی هنگام اعمال روی داده‌های سلولی خونی، بر وجود شاخص‌های مشترک مرگ و میر در بافت‌های گوناگون دلالت دارد. این امر نشان می‌دهد که نمونه‌گیری ساده و غیرت‌هاجمی از گونه می‌تواند ابزاری موثر برای رصد روند پیری باشد.
شناسایی ژن‌های مرتبط با بیماری‌های سالمند
محققان با بررسی دقیق مکان‌های متیلاسیون مرتبط با مرگ و میر، ژن‌هایی را شناسایی کردند که می‌توانند در طول عمر و بیماری‌های مرتبط با سن نقش داشته باشند. از جمله ژن پی‌دی‌زدی‌آر‌ان۴ که می‌تواند به عنوان سرکوب‌کننده تومور عمل کند، و ژن آل‌پی‌کی۲ که با سرطان و سلامت قلب و عروق در مطالعات حیوانی مرتبط است.
ژن‌های دیگر شناسایی شده نیز پیش از این با بیماری‌هایی نظیر سرطان، پوکی استخوان، الت‌هاب و سندرم متابولیک در ارتباط شناخته شده بودند. دکتر آدیو جانسون، از پژوهشگران این مطالعه، بیان کرد که تعیین نقش ژن‌هایی مانند بر طول عمر در مدل‌های حیوانی، دلنشین است.
در اوایل سال جاری، گروه دیگری از دانشمندان پروتئینی به نام پپا (PAPPA) را که توسط پروتئین‌های سیرتوئین تنظیم می‌شود، به عنوان یک محرک مشترک پیری در سلول‌های انسانی شناسایی کرده بودند. سطح این پروتئین در پلاسمای خون سالمندان به طور معناداری بالا‌تر از جوانان مشاهده شده و می‌تواند نشانگر زیستی بالقوه‌ای برای پیری باشد.
