مسئله قابل توجه در این دیدار، حضور بازیکنان سابق رقیب در تیم تراکتور و عملکرد نسبتا درخشان آن‌ها بود که حساسیت این چینی را شاید حتی به سطح دربی رساند.
به واسطه بازی خوب تراکتور، تحلیلی از کارکرد تاکتیکی این تیم در این دیدار ارائه می‌شود.
آرایش اولیه و استراتژی پرسینگ
تیم تراکتور بازی را با آرایش ۲-۴-۴ آغاز کرد. ترکیبی متفاوت نسبت به هفته قبل از سوی اسکوچیچ، که به نظر می‌رسد وجود دو مهاجم شماره ۹ برای ایجاد سختی حداکث بر مدافعان پرسپولیس در زمان پرسینگ از بالای زمین، تصمیمی منطقی و قطعا با ریسک بالا بوده است.
اگرچه این انتخاب در دقایق بسیاری از بازی، بازی‌سازی قرمز‌ها را با مشکل مواجه کرد.
تراکتور با پوست قرمز و پرسپولیس میهمان با پوست مشکی به می‌دان رفته بودند.
یکی از نکات برجسته این دیدار و عدم خلق موقعیت‌های جدی روی دروازه پرسپولیس، ساختار پرسینگ از بالای تیم تراکتور بود. تومیسلاو اشترکالی (شماره ۱۹) با یک زاویه بدن مناسب در عین حال که حسین کنعانی‌زادگان را تحت فشار قرار می‌داد، سروش رفیعی را در پشت سر خود نیز به شکل پرس سایه‌ای از گزینه‌های پاس خارج کرده بود.
حضور امیرحسین حسین‌زاده (شماره ۹۹) یک قدم عقب‌تر، پیوت دیگر تیم یعنی مسعود ریگی را به شکل پوشش سایه‌ای مختل کرده و گولسیانی را بلافاصله پس از دریافت توپ از کنعانی در تله پرس قرار داد. اگرچه بازبازی کردن فول‌بک‌های کناری پرسپولیس در این دیدار به جهت عرض چهارنفره هاف‌بک‌های تراکتور در دقایق بسیاری موفق به یافتن راه‌گشا نشد.
در صحنه‌ای مشابه، توپ‌گیری بازیکنان تراکتور قطعا در حالت کان‌ترپرس از دفاع به حمله (انتقال مثبت) تبدیل شده و باعث بازپس‌گیری توپ و خلق یک شانس گل‌زنی خوب برای آن‌ها گردید.
اگرچه در عکس فوق، فرشاد احمدزاده در نیم‌فضای سمت راست زمین خودی، دچار تله پرس بازیکنان تراکتور می‌شود، اما این ساختار در کان‌ترپرس جاری به گگن‌پرسینگ مشهور است، که احتمالا مقداری با فلسفه قبلی اسکوچیچ تضاد دارد؛ چرا که در این کان‌ترپرس بازیکنان با قصد تکل کردن و ایجاد سختی می‌آیند و همین می‌تواند نشان‌دهنده هیبریدی (ترکیبی) بودن ساختار پرسینگ و کان‌ترپرسینگ تیم تراکتور باشد.
در پرسینگ هیبریدی، ساختار پرس می‌تواند با دقت به حالت بازیکنان خط جلو دگرگون شده و کل ماهیت پرسینگ بسته به نظر آن‌ها و لیدر خط پرس تغییر کند.
در نهایت با بازپس‌گیری توپ، تومیسلاو اشترکالی تراکتور را در وضعیتی مناسب برای رسیدن به گل دوم قرار داد، اما با واکنش الکسیس گندوز این موقعیت به گل تبدیل نشد.
اگرچه بازی با پای الکسیس گندوز، دروازه‌بان پرسپولیس، گلریز نبود و قطعا برای تیمی همانند پرسپولیس که علاقه‌مند به بازی‌سازی از عقب زمین است، در ادامه راه می‌تواند دردسرساز شود، اما کارکرد او در این دیدار با هفت مهار، یک خروج و یک بازیابی موفق، او را با نمره ۸.۲ به بهترین بازیکن می‌دان بدل کرد.
مسئله دیگری که در خصوص ساختار پرسینگ تراکتور قابل اشاره است، ساختار جعبه‌گونه است که می‌تواند تیم حریف را در ارائه پاس‌های طولی با مشکل مواجه سازد.
عملکرد در فاز‌های انتقال منفی
اما اوضاع همین‌قدر در انتقال‌های منفی (حمله به دفاع) نیز برای اسکوچیچ و شاگردانش قابل قبول به نظر می‌رسد. پرسپولیس مدام نشان داده تیمی است که علی‌رغم بازی تیمی و ریتمیک، در ضد‌حملات نیز بسیار متبحر عمل می‌کند؛ اما در این دیدار ما ضد‌حمله‌ای را که بتواند شانس گل چندانی برای آن‌ها خلق کند، مشاهده نکردیم.
تصاویر زیر تا حدی می‌تواند دلیل این مطلب را برای ما روشن سازد.
در عکس فوق، پس از پرس‌شکنی خوب بازیکنان پرسپولیس، همان‌گونه که مشاهده می‌شود، خط سختی و خط دوم پرس تراکتور جا مانده و پشت توپ قرار گرفته‌اند؛ و توپ با یک غفلت به سعید صادقی می‌رسد.
در این لحظه، خط دفاع تراکتور که به عنوان آخرین خط سختی در پرس وجود دارد، با تشکیل تاخیر، تلاش در نگه‌داشتن ساختار خود و ایجاد شرایطی برای بازیکنان خودتیم دارد.
پس از انتقال توپ از سعید صادقی به سروش رفیعی، بازیکنان تراکتور با شدت به عقب بازمی‌گردند و عمليا سلاح حریف خنثی می‌شود.
در ادامه نیز تیم ساختار دفاعی خود را به ثبات می‌رساند و به‌طور کامل توپ را بازیابی می‌کند.
تحلیل ساختار می‌اندور و چالش‌های فاز یک
اگرچه تراکتور توانست در همه فاز‌های بازی نمایش قابل قبولی را از خود به نمایش بگذارد، اما وجود تنها دو هاف‌بک می‌انی (ریکاردو آلوز و ایگور پوستونیسکی) برخلاف دیگر تیم‌ها که بیش‌تر با سه هاف‌بک می‌انی بازی می‌کنند، می‌تواند آن‌ها را در فاز حمله برای رقبا آنالیزپذیر کرده و بار خلاقیت تیم را به دوش بازیکنان کناری بگذارد و شرح مأموریت‌های آن‌ها را دگرگون سازد.
عکس بالا، شماتیک اولیه تیم تراکتور را در زمان فاز یک بازی‌سازی از عقب زمین مشخص می‌کند. از فاز دو به بعد تیم اساسا به واسطه عدم بازیکن خلاق و اصطلاحا یک بازی‌ساز پست ۱۰ به مشکل می‌خورد و بار تیم روی دیگر بازیکنانی می‌افتد که ذاتا پست ۱۰ نیستند.
برای مثال امیرحسین حسین‌زاده در این حالت باید به مهاجم شماره ۹ کاذب تبدیل شود و یا ترابی از نیم‌فضای سمت چپ که تخصص و شگرد او برای حرکات عمقی است، فاصله بگیرد تا خلا فضای زرد رنگ را پر کند؛ و از آنجا که کارایی هر دو بازیکن در پست جاری کمتر می‌شود، بهتر است ترابی به عنوان وینگر کاذب در نیم‌فضای چپ بماند و حسین‌زاده نیز یا به عنوان وینگر راست و یا مهاجم شماره ۹ رونده به عمق، حضور یابد. به گمان زیاد منطقی‌ترین گزینه برای پر کردن این فضای مهم، ریکاردو آلوز است و انتظار می‌رود اسکوچیچ در دیدار‌های آتی از او به عنوان پست ۱۰ و از بازیکن دیگری در کنار ایگور پوستونیسکی بهره‌گیری کند.
اگرچه تا آخر لیگ راه دور و درازی باقی مانده است و صرف دو بازی نسبتا با کیفیت از تیم تراکتور نمی‌توان قضاوت دقیق و درستی از نتیجه آن‌ها در آخر فصل داشت؛ اما به نظر می‌رسد با دقت به شناخت دقیق اسکوچیچ از فوتبال ایران، ساختار‌سازی آشکار و مشابه با فلسفه تیمی و انتظارات وی از بازیکنان، احتمالا می‌توان او را در قامت یک مدعی دردسرساز برای سرخابی‌های پایتخت و سپا‌هان مورایس متصور شد.
