کارشناسان معتقدند که گمان رسیدن به سن صد سالگی بسیار کم است، زیرا نرخ رشد امید به زندگی کند شده است

پژوهشها نشان میدهند که علیرغم پیشرفتهای چشمگیر پزشکی در قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم، به نظر میرسد به محدودیتهای طبیعی طول عمر انسان نزدیک شدهایم.
در دهه ۱۹۹۰ برخی پیشبینیها بیان میکردند که اکثر کودکانی که امروز به دنیا میآیند تا صد سالگی عمر خواهند کرد.
اما دادههای جدید نشان دادهاند که کودکانی که در سالهای اخیر متولد شدهاند، اگر دختر باشند تنها ۵.۳ درصد شانس دارند که جشن تولد صد سالگی خود را برگزار کنند و این احتمال برای پسران حتی کمتر است و به ۱.۸ درصد میرسد.
دانشمندان دانشگاه ایلینوی در شیکاگو دادههای مربوط به مرگومیر در مناطق مختلفی همچون هنگکنگ، استرالیا، فرانسه و اسپانیا را بررسی کردهاند.
بر اساس این بررسیها، میانگین جهانی امید به زندگی از ۴۸ سال در سال ۱۹۰۰ به ۶۷ سال در سال ۱۹۵۰ و سپس به ۷۶ سال در آغاز هزاره سوم افزایش یافته است. با این حال، تا سال ۲۰۲۱ این عدد تنها به ۷۷ سال رسیده است.
اگر روال افزایش عمر همچنان به شکل نمایی ادامه مییافت، انتظار میرفت که این عدد اکنون نزدیک به ۸۳ سال باشد.
آمارهای ارائه شده توسط دفتر ملی آمار بریتانیا مشخص میکند که امید به زندگی در این کشور از سال ۱۸۴۱ به شکل قابل توجهی افزایش یافته است.
در آن زمان انتظار میرفت که پسران تنها ۴۰.۲ سال و دختران ۴۲.۳ سال زندگی کنند.
این مقدار تا سال ۱۹۵۰ به ۶۶.۱ سال برای مردان و ۷۰.۶ سال برای زنان رسید و تا سال ۲۰۰۰ به ۷۵.۶ سال برای مردان و ۸۰.۴ سال برای زنان افزایش یافت.
اما بر پایه آمارهای تازه، کودکی که در سال ۲۰۲۲ به دنیا آمده باشد، اگر پسر باشد به احتمال زیاد تا ۷۸.۹ سالگی و اگر دختر باشد تا ۸۲.۸ سالگی زندگی خواهد کرد که نشاندهنده افت شدت رشد امید به زندگی است.

تحلیلهای جدید نشان دادهاند که مردم هنگکنگ بیشترین شانس رسیدن به صد سالگی را دارند. به طوری که از میان کودکان هنگکنگی متولد شده در سال ۲۰۱۹، ۱۲.۸ درصد از دختران و ۴.۴ درصد از پسران به صد سالگی خواهند رسید.
این گروه پژوهشی تأکید کردهاند که هیچ نشانهای از تکرار رشد نمایی امید به زندگی در قرن بیست و یکم وجود ندارد و نظر دارند که تمرکز اکنون باید بر افزایش سالهای سالم زندگی باشد.
پروفسور استوارت اولشانسکی که رهبری این مطالعه را بر عهده داشته، میگوید اکثر افرادی که امروزه تا سنین بالا زندگی میکنند، از پیشرفتهای پزشکی بهرهمند شدهاند.
اما این مداخلات پزشکی در حالی که سرعتشان افزایش یافته، تنها چند سال به عمر افراد اضافه کردهاند که این امر نشان میدهد دوران افزایش سریع امید به زندگی به پایان رسیده است.
اکنون باید روی اقداماتی متمرکز شویم که روال پیری را کند کرده و بازه زندگی سالم را افزایش دهند.
بازه زندگی سالم، معیار نسبتا جدیدی است که تعداد سالهایی که فرد در سلامت زندگی میکند را اندازه میگیرد.
در سال ۱۹۹۰ پروفسور اولشانسکی مقالهای منتشر کرد که در آن بیان کرد انسانها به سقف طول عمر، یعنی نزدیک به ۸۵ سال، نزدیک شدهاند و اکثر دستاوردهای مهم در این عرصه قبلا حاصل شدهاند.
این پژوهشها در مجله نیچر ایجینگ منتشر شدهاند.




