فصل اول سریال آقای قاضی با تکیه بر پرونده‌های برگرفته از واقعیت و روایت می‌نیمالیستی، ژانر دادگاهی را پس از سال‌ها به یکی از تجربه‌های موفق تلویزیون ایران تبدیل کرد. این مجموعه در سال ۱۴۰۱ روی آنتن شبکه دو سیما رفت و می‌انگین مخاطب ۱۰ساله این شبکه را پشت سر گذاشت و در نظر‌سنجی‌ها از مرز ۴۰ درصد مخاطب عبور کرد.
ستون فقرات موفقیت، فرمول مستند-درام بود؛ فیلمنامه‌ها با اقتباس از پرونده‌های واقعی مردم نوشته شده و بازیگران تئا‌تری و چهره‌های کمتر شناخته‌شده، صداقت و باور‌پذیری را به سریال بخشیدند. کارگردان سجاد مهرگان محدودیت بودجه را به برتری فرمی تبدیل کرد و دوربین را بر جزئیات انسانی، لرزش دست‌ها و تأملات چهره‌ها متمرکز ساخت.
سه عامل کلیدی در زنده کردن این ژانر مرده نقش داشتند ساختار اپیزودیک با دو پرونده مستقل در هر قسمت که تنوع را تضمین می‌کرد، اعتماد به هوش مخاطب بدون تکیه بر تعقیب‌وگریز یا روابط عاشقانه، و پیوند آموزش حقوقی با درام که مفاهیم پیچیده را در قالب تصمیم‌گیری‌های اخلاقی شفاف می‌ساخت.
آقای قاضی ثابت کرد یک اتاق محاکمه می‌تواند به بزرگی جامعه باشد، اگر دوربین به جای دیوار‌ها روی انسان‌ها قفل شود. این درس، الگویی برای تلویزیونی است که به دنبال بازگرداندن مخاطب از طریق اعتماد به قصه و احترام به هوش بیننده است. 
