پزشکان و متخصصان تغذیه هشدار می‌دهند که کاهش سریع و شدید وزن می‌تواند عوارض جدی برای سلامت بدن داشته باشد. وقتی فرد در مدت کوتاه حجم زیادی از وزن خود را از دست می‌دهد، بخش قابل توجه‌ی از این کاهش مربوط به آب و بافت عضلانی است نه چربی، زیرا سوختن چربی نیازمند زمان و عدم تعادل کالری منظم است.
کندی متابولیسم و حالت گرسنگی‌کشی
کاهش ناگ‌هانی دریافت کالری روزانه، مثلا از ۳۰۰۰ به ۱۲۰۰ کالری، بدن را به حالت گرسنگی‌کشی می‌رساند. در این حالت متابولیسم برای حفظ انرژی کند شده و بدن تمایل به ذخیره چربی بیش‌تر پیدا می‌کند. کاهش ۵۰۰ کالری روزانه روشی پایدار‌تر است که در درازمدت نتایج بهتری می‌دهد.
از دست دادن عضله به جای چربی
رژیم‌های کم‌کالری شدید بدن را وادار می‌کنند تا برای تأمین انرژی به تجزیه بافت‌های عضلانی روی بیاورد. از نظر متابولیکی هر کیلوگرم عضله کالری بیش‌تری نسبت به چربی می‌سوزاند، بنابراین کاهش عضله باعث می‌شود مصرف کالری روزانه بدن به طور دائمی کاهش یابد.
خطر دهیدراسیون در هفته‌های اول
در دو هفته ابتدایی رژیم، بخش اعظم کاهش وزن ناشی از از دست رفتن آب بدن است، به ویژه در رژیم‌های کم‌کربوهیدرات و کتوژنیک. این کاهش شدید آب می‌تواند باعث یبوست، سردرد، گرفتگی عضله و خستگی شود.
اختلال هورمونی و افزایش ولع غذا
رژیم‌های بسیار کم‌کالری سطح هورمون لپتین — کنترل‌کننده حس سیری — را کاهش می‌دهد. این اختلال سیگنال‌های سیری به مغز را مختل کرده و باعث نقره شدگی و ناخالصی‌های غذا می‌شود.
پیامد‌های روانی و روانپزشکی
کاهش سریع وزن بدون مهلت مناسب برای تطبیق تصویر بدنی می‌تواند زمینه‌ساز اختلال‌های خوراکی مانند بولیمیا، آنورکسیا و دیسمورفیا باشد. افراد اغلب با توقعات نادرست از لاغری (مانند خوشحالی یا ازدواج) رژیم را آغاز می‌کنند و وقتی این توقعات محقق نشوند دچار افسردگی و اضطراب می‌شوند.
تشکیل سنگ کیسه‌مراره
کاهش شدید مصرف غذا باعث می‌شود کیسه‌مراره انزیم‌های گوارشی را ترشح نکند و مایع صفرا را انباشته نگه دارد. این شرایط زمینه‌ساز تشکیل سنگ‌های صفرا می‌شود که بسیار دردناک هستند و ممکن است نیاز به عمل جراحی فوری داشته باشند.
رژیم‌های سریع قابل تداوم نیستند
حفظ وزن دست‌یافته با رژیم‌های سخت‌گیرانه نیازمند تلاش مداوم و سخت‌تر است. بیش‌تر افراد به سرعت خسته شده و رژیم را رها می‌کنند که منجر به بازیافت وزن (افکت یویو) می‌شود.
