رویکرد دو فازی جدید کارایی ایمپلنتهای مغزی را چهل و یک برابر افزایش میدهد

بدن انسان به طور طبیعی سیگنالهای الکتریکی ضعیفی تولید میکند که نقش حیاتی در برقراری ارتباط بین نورونهای مغز و کنترل حرکات ماهیچهای ایفا میکنند. در سالهای اخیر دانشمندان از این سیگنالهای طبیعی برای ایجاد رابطهای مغز و رایانه یا BCI بهره بردهاند که قابلیت ثبت و تحریک نواحی مختلف مغز را دارا هستند.
تیم محققان پیش از این فناوری ارتباط الکتروکوازیستاتیک بدن انسان یا را معرفی کرده بودند که از بافت بیولوژیکی به عنوان کانال انتقال داده بین دستگاههای الکترونیکی استفاده میکند. بایبهاب چاترجی رهبر این تحقیق توضیح میدهد که انتقال داده با مصرف انرژی پایین و پهنای باند بالا از طریق بافت بیولوژیکی اکنون امکانپذیر شده و تیم پوردو این قابلیت را برای دستگاههای پوشیدنی و ایمپلنتها بررسی کرده است.
< با این حال محققان با چالش جدی در عملکرد دقیق این مفهوم روبرو شدند زیرا بافت رسانایی که ایمپلنت را احاطه کرده بود، ارتباط را به شدت محدود میسازد.
در مطالعه جدید، پژوهشگران رویکردی دو فازی با نام ارتباط مغزی شبهاستاتیک دو فازی برای ایمپلنتهای عصبی بیسیم را توسعه دادهاند. اصطلاح شبهاستاتیک به سیگنالهایی اشاره دارد که در فرکانسهای نسبتا پایین کار میکنند.
چاترجی بیان میکند که روش ارتباط مغزی شبهاستاتیک دو فازی یا میتواند مصرف انرژی را با یک مرتبه بزرگ کاهش دهد؛ یعنی در فرکانس یک مگاهرتز کاهش چهل و یک برابری در مصرف انرژی ایجاد کند و کانال ارتباطی پهنای باند و کممصرف را فراهم سازد.
وی همچنین افزود که به دلیل سیگنالدهی کاملا الکتروکوازیستاتیک، این روش در مقایسه با فناوریهای رقیب مانند فراصوت، نوری و انتقال دادههای مغناطیسی الکتریکی، هیچگونه تداخلی در فرآیند انتقال ایجاد نمیکند و در نتیجه تلفات انرژی سطح در سیستم به شدت کاهش مییابد که این یکی از مزایای منحصر به فرد این فناوری محسوب میشود.
این نوآوری مسیر توسعه ایمپلنتهای مغزی نسل آینده را هموار کرده و پتانسیل ارزشمندی در درمان بیماریهای عصبی از جمله پارکینسون، سندرم تورت، صرع و افسردگی دارد. نتایج این تحقیق در مجله معتبر منتشر شده است.




