محمود گبرلو: خزاعی زیبا سخن میگوید اما رفتار تندروان نادان دارد

به گزارش بام وطن، محمود گبرلو در واکنش به قاچاق اخیر فیلمهای سینمایی، سیاستهای دوطرفه سازمان سینمایی و تهیهکنندگان را به شدت نقد کرد و کرد که این رویکرد زیانهای جبرانناپذیری به سینمای ایران وارد آورده است.
او در توضیح ابعاد این مسئله بیان داشت ظاهرا بازی قرار بوده برد برد برای تهیهکننده و سازمان سینمایی باشد تا هر یک نیازی به پاسخگویی معترضین و مخالفین نداشته باشند، اما افزایش روزافزون آن نشان از یک برنامه پشتپرده برای فرار به جلو سازمان سینمایی و تهیهکننده دارد.
گبرلو افزود تهیهکننده با اپوزیسیونسازی به سرمایهاش میرسد و سازمان سینمایی هم دهان مخالفین خود را میبندد بدون آنکه آب در دل سیستمی تکان بخورد و داستان کی بود کی بود من نبودم تکرار میشود. اما این یک نقشه کهنه و منسوخ شده است که بارها در عالم سیاست و فرهنگ تکرار شده و همه اسرار آن برملا شده است.
این منتقد سینما با تأکید بر آسیبهای استراتژیک این سیاست دو پهلو، گفت این سیاست به شدت به استراتژی و سیاستگذاری سینمای ایران آسیب میزند، قوانین و شوراها بیویژه میشوند و همه حرفهای استراتژیک مورد تمسخر قرار میگیرد و راه برای تولید آثار متفاوت و یا به اصطلاح زیرزمینی، ساده و آسان میشود.
او در مورد تفاوت ظاهر و باطن فیلمهای لو رفته اظهار داشت فیلمها به ظاهر لو رفته، اما به نظرم به عمد در سیستم اینترنت قرار داده شدهاند. فیلمهای اجتماعی به قدری تلخ و انتقادی هستند که همیشه از همه طیف در سینمای ایران بودند و این ذات سینمای اجتماعی است.
گبرلو با اشاره به فیلم تفریق ادامه داد یا فیلمی مثل تفریق اصلا تلخ و گزنده نبود، بلکه سرگرمی و آموزشی بود، اما بیجهت و بعد از موجسازی توقیف و ممنوعیت، در شبکه خانگی قرار گرفت. این حرکات نشان از ضعف استراتژی فکری مسئولین سینمایی دارد که نمیتوانند با اقتدار، مخالفین خام خود را قانع کنند و از سوی دیگر نمیخواهند سینماگران در مواجهه با آنها قرار بگیرند تا دورانشان تمام شود.
این فعال سینمایی با بیان کرد نمیدانم چرا آقای خزاعی در سخنرانیها و بیانیهها، زیبا و امیدآفرین سخن میگویند اما در عمل رفتار تندروهای ناپخته و نادان را دارند.
گبرلو در پایان سه گروه متضرر اصلی را شمارش کرد در این میان سه گروه زیان کردند تماشاگری که علاقه به سالنهای سینما دارد اما سالن سینما را از این فیلمهای اجتماعی گزنده اما آموزنده خالی میبیند، اهالی سینما که هویت سینمایشان مخدوش شده، و نظام جمهوری اسلامی که با این حرکات مسئولیناش نشان از تهی و پوچ بودن اندیشه و تفکر درست در مقابل تکنولوژیهای مدرن سینما را دارد.
مشاهدگان و منتقدان سینما معتقدند که شفافسازی در ارائه استراتژیهای درست سینمایی و بیرون آوردن سینماگران از بلاتکلیفی و سرگردانی، تنها راه نجات سینمای ورشکسته فکری و اندیشهای امروز ایران خواهد بود.




