بررسی نقش اشتغال غیررسمی در کاهش نرخ بیکاری ایران؛ چرا آمارها گمراهکنندهاند؟, به گزارش بام وطن، نتایج مطالعات و بازدیدها نشان میدهد شیوع بیماری کرونا منجر به کاهش چشمگیر تعداد مشاغل در طول فصول گوناگون سال ۱۳۹۹ شده است. اوج تأثیرگذاری این ویروس در بهار همان سال با خروج یک میلیون و ۵۰۰ هزار نفر از قوه کار اتفاق افتاد.
با وجود این افت قابل مشاهده در تعداد شاغلین، نرخ بیکاری در این دوره روالی کاهشی را تجربه کرد.\تحلیل عمیقتر آشکار میکند که علت اصلی این عدم همسویی، ساختار و کیفیت اشتغال در ایران است. بر اساس دادهها، شاغلان غیررسمی که ۶۰ درصد اشتغال کشور را در اختیار دارند، و افراد کارکن جداگانگی با سهم ۳۶.۸ درصدی، اکثریت قوه کار را تشکیل میدهند.
ی یک مزدگیر به معنای ورود به جمعیت بیکاران و بهرهمندی از مزایای بیمه بیکاری است.
اما در کشورهایی با سهم بالا از اشتغال غیررسمی و کارگری جداگانگی، شوک اقتصادی منجر به افزایش جمعیت غیرفعال و افت نرخ شراکت میشود که خود عامل کاهش نرخ بیکاری میگردد.\\بنابراین، اگر در تحلیل بازار کار تنها بر تغییرات نرخ بیکاری تمرکز شود و ساختار و کیفیت اشتغال نادیده گرفته گردد، قضاوت نادرست از وضعیت واقعی بازار کار ناگزیر است.\پایین آمدن نرخ شراکت، عامل افت نرخ بیکاری شد\برای درک بهتر این پدیده میتوان به گزارش بیکاری سال ۱۴۰۰ رجوع کرد.
بالاترین نرخ شراکت در سال ۱۴۰۰ مربوط به استان یزد با ۴۷.۸ درصد بوده است.\در این سناریو، نرخ بیکاری استان سیستان و بلوچستان که پیشتر ۹.۴ درصد اعلام شده بود، به ۳۴.۶ درصد میرسد. به بیان ساده، اگر نرخ شراکت بالاترین استان به عنوان معیار واقعی سراسری در نظر گرفته شود، تنها این عامل ۲۵ درصدی را به نرخ بیکاری سیستان و بلوچستان اضافه میکند.
