تمرکز و انگیزه از مهم‌ترین قابلیت‌های مغز انسان هستند که تحت تأثیر مواد شیمیایی متعددی قرار دارند. یکی از حیاتی‌ترین این مواد، دوپامین است که نقش کلیدی در کنترل توجه و پردازش پاداش را ایفا می‌کند.
دوپامین یک فریننده اساسی در مغز محسوب می‌شود و در جریان خون نیز به صورت هورمونی حاضر است. این ماده شیمیایی مستقیما بر احساسات مرتبط با انگیزه، لذت و انتظار پاداش اثر می‌گذارد. وقتی سطح دوپامین در حد متعادل باشد، فرد می‌تواند به خوبی روی وظایف تمرکز کند و از انجام کار‌ها رضایت یابد.
هر‌گونه عدم اعتدال در می‌زان دوپامین، چه افزایش و چه کاهش آن، می‌تواند سریعا بر سلامت جسمی و روانی و خلق و خو فرد اثر منفی بگذارد. در درازمدت، این عدم تعادل خطر ابتلا به بیماری‌های عصبی و روانی را به شدت افزایش می‌دهد و می‌تواند کیفیت زندگی را به طور قابل توجه‌ی کاهش دهد.
