علی دایی و فاصلهگیری از مسئولان پیام ناخالص یک اسطوره فوتبال ایران, انتشار ویدئویی از علی دایی در رختکن بازی خیریه منتخب خراسان و منتخب ۹۸ در مشهد، موجی از بحثها را در فضای مجازی و رسانهها برانگیخت.
ی دایی تنها یک بازیکن سابق نیست؛ او اندوختهای است که نام فوتبال ایران را در سطح جهانی ثبت کرد.
سالها بود که شهرت او فراتر از مرزها میرفت، اما در بازهای از زمان اخیر، با او در داخل کشور مانند یک غریبه رفتار شده است. طیفهای مختلف با چسباندن اتهامات و تهمتهای گوناگون، سعی در حاشیهسازی او داشتند تا حدی که احتمال خروج او از ایران تقویت شد. با این حال، دایی انتخاب کرد بماند و در شرایط سخت، در کنار مردم خود قرار گیرد. مهربانی با مردم، بیاعتنایی به تلویزیون رسمی حضور دایی در مشهد، دو روی متفاوت داشت.
از یک سو، او با صمیمیت و محبت با مردم عادی که برای عکس و سلاموآشتی جمع شده بودند، برخورد کرد. از سوی دیگر، به دوربینها و میکروفونهای تلویزیون رسمی — نهادی که پیش از این در تخریب وجهه او نقشی فعال داشته — بیاعتنایی کامل کرد. این تضاد، پیام آشکاری است دایی مشروعیت خود را در دل مردم مییابد، نه در رسانههای دولتی.
فراری از پست و مقام، نگران سرنوشت مردم در سخنان کوتاه خود، دایی صراحتاً اعلام کرد که به جستجوی پست و مقام نیست و از مدیریت در سیستم فعلی گریزان است. او جملهای کلیدی گفت از هر پستی و مکانی که موقعیت اجتماعی مرا به خطر بیندازد، فراری هستم. این بیانیه، خلاصهی درکی است که در سالهای اخیر در او شکل گرفته و اکنون به صراحت بیان شده.
دایی همچنین در دفاع از مردم سخن گفت و ابراز امیدواری کرد برای بهبود شرایط اقتصادی، اما نکته مهم این بود که او رسماً گفت دولت و مسئولان قرار نیست به فکر مردم باشند؛ خود مردم باید کنار هم بیایند و به فکر یکدیگر باشند. ریشههای ناامیدی و زنگ خطر برای حکومت گریزی دایی از مسئولان ریشه در رفتاری دارد که با او و خانوادهاش شده، اما فراتر از مسائل شخصی، پیام سیاسی عمیقتری دارد.
وقتی اسطورهای در سطح دایی، در دولت شعاردهنده وفاق ملی، اثرگذاری مسئولان بر رفاه مردم را منفی ارزیابی میکند و تکیه بر همبستگی مردمی را تنها راه میداند، این زنگ خطر جدی برای مشروعیت نظام است. چهرههایی با پایگاه اجتماعی گسترده مانند دایی، داراییهای نمادین هستند که انزوا یا بیاعتنایی به آنها، هزینههای سنگینی برای قدرت دارد. آینده اصلاح یا ادامه انزوا؟
واضح است دایی اهل قدرت و منصب نیست، اما گریز او از دولتمردان، نماد ناامیدی یک قشر وسیع از جامعه از اصلاحات است. اگر مسئولان تنها به حفظ منافع خاص فکر کنند و از اصلاحات کلی به نفع مردم غافل بمانند، فاصله با چهرههای ملی عمیقتر خواهد شد.
اما اگر ارادهای جدی برای اصلاح معیشت و عدالت وجود داشته باشد، روزی ممکن است شاهد باشیم که همان دایی، مجدداً در آغوش مسئولان — این بار با اعتماد و رضایت — بوسهای بر پیشانی رئیسجمهور بزند یا نشان لیاقت بگیرد. تا آن زمان، سکوت و فاصلهگیری او، پرمعناتر از هر سخنرانی است.
برترین و بروزترین اخبار ورزشی اقتصای تکنولوژی و سلامتی را در وب سایت خبری بام وطن دنبال کنید.
