پدرها میتوانند اثرات استرس کودکی را از طریق اسپرم به نسل بعد منتقل کنند, یک تحقیق جدید منتشر شده در نشریه معتبر مولکولار سایکیاٹری نشان میدهد که پدران امکان دارند تجربیات استرسزای دوران کودکی خود را از طریق تغییرات اپیژنتیکی در اسپرم به فرزندان خود منتقل کنند.
این مطالعه که سوم ژانویه منتشر شده، بر روی سلولهای اسپرم ۵۸ مرد انجام شده که اکثر آنها در بازه سنی ۳۰ تا ۴۰ سال قرار داشتند.\اپیژنتیک و نحوه تأثیر محیط بر ژنهااپیژنتیک شاخهای از علم ژنتیک است که بررسی میکند رفتارها و شرایط محیطی چگونه میتوانند بدون تغییر توالی دیانای، نحوه فعال یا غیرفعال شدن ژنها را تغییر دهند.
پژوهشها ثابت کردهاند که تجربیات زندگی میتواند نشانههای اپیژنتیکی را بر روی دیانای ایجاد کند که عملکرد ژنها را در طول عمر و حتی در نسلهای بعد تحت تأثیر قرار میدهد.\روششناسی مطالعه و نتایج حاصلتیم تحقیقاتی برای سنجش سطح استرس دوران کودکی شرکتکنندگان، از پرسشنامه استاندارد مقیاس تروما و پریشانی (TADS) استفاده کرد.
این ابزار از افراد در مورد تجربیات غفلت عاطفی یا فیزیکی، و همچنین آزارهای عاطفی، فیزیکی یا جنسی در دوران کودکی پرسش میکند.تحلیل نتایج نشان داد که اسپرم مردانی که نمرات بالاتری در این پرسشنامه داشتند (معلول ترومای شدیدتر)، الگوهای اپیژنتیکی متفاوت و قابلتمایزی با مردانی داشتند که ترومای کمتری گزارش کرده بودند.
این یافتیش حاکی از آن است که اثرات مولکولی تجربیات بد کودکی میتواند چندین دهه پس از وقوع رویدادها، در سلولهای تولیدمثل باقی بماند.\احتیاط در تفسیر نتایج از سلولی تا سطح فردبا وجود نتایج مشوق، محققان بر ضرورت احتیاط در تعمیمیابی تأکید دارند.
دکتر جترو توولاری، سرپرست تیم تحقیق و استادیار پزشکی بالینی در دانشگاه تورکو فنلاند، توضیح میدهد هرچند در مدلهای حیوانی مانند کرمها و موشها انتقال این تغییرات اپیژنتیکی به نسل بعد اثبات شده، اما در انسانها هنوز به طور قطعی ثابت نشده که این تغییرات در اسپرم لزوماً به فرزندان منتقل شده و اثرات بالینی داشته باشد.بنابراین، اگرچه مشاهده تغییرات مولکولی در اسپرم گامی مهم در درک انتقال بیننسلی تروما است، اما فاصله قابلتوجهی بین این یافتیش سلولی و اثبات انتقال قطعی به انسانهای واقعی وجود دارد که نیازمند تحقیقات گستردهتر در آینده است.
