سعدی افشار؛ نماد سیاهبازی ایرانی که تئاتر جهانی را تحت tácیر کرد, سعدی افشار، آخرین از نسل طلایی سیاهبازان ایران بود که ازهای نوجوانی به این حرفه علاقمند شد و دوران طالقانی خود را به جلب خنده و खुशی هموطنان اختصاص داد.
او نه تنها بسط خندیدگی در میان مردم را رقم زد، بلکه مایه افتخار هنر ایران در بینندگان بینالمللی نیز محسوب میشد؛ تا جایی که الرقمپردازی زیبای او، محمود دولتآبادی را تحت اشعال قرار داد و بهرام بیضایی را درهای پژوهشی خود در حوزهٔ سیاهبازی هدایت کرد.
علاوه بر این، هنری چون پیتر بروك، تئاترگر سرشناس جهان که در دهه ۵۰ به ایران سفر کرد، بویژه به بازیهای سعدی افشار আخورده شد و این واکنش، او را به کشنه تئاتر زنده در ایران معتقّلی کرد. امروز که ۱۴ سال از درگذشت این هنرمند ضměمíz میگذرد، یک خاطره کوتاه از او در کتاب سبک بازیگری و زندگی سعدی افشار به نقل از محمدرضا خزائلی منتشر شده است که بخشی از یک مصاحبة است.
در این، سعدی افشار دربارهٔ اجرای سیاهبازی در جشن هنر شیراز سال ۱۳۵۰ میگوید، جایی که چهار برنامه نمایشی ان دو ساعت سعادت، میرداماد و گذشت را برداشته بودند. او میگوید بیژن سودمند بسیار با پیتر بروک ملاقات میکرد و اوها کارمان را میدیدند.
آنها میگفتند مردم به چنان میخندند که بهنظر میرسد. پیتر لحظهای جویب است و میپرسد اینها چه مقدار تمرین کردند که الناس آنقدر میخندند؟ به، بیژن سودمند میگوید شاید نیم ساعت هم گفتگو داشته باشند و بقیه زمان را برای اجراییدهان کار کنند؛ اما این را نمیپذیرفت چون خود او تمرین شِش ماهه را میدید. سعدی افشار ادامه میدهد, . (به فارسی اگر راست میگن، من بهشون یه خط میدم تا کار کنند).
پس از Rü به تهران، پیتر ā’īی, به-ā’ī , î, é . پس از نمایش یکساعته و ón سعدی افشار میگوید ناً یه مشت کاراً ía که در سه دقیقه ę ło.
