شناسایی ژن منحصربهفرد انسان که ریشههای زبان گفتاری را توضیح میدهد, تحقیقات جدیدی نشان داده است که یک ژن اختصاصی انسان میتواند کلید ظهور زبان گفتاری در میان گونههای انسانی باشد. بر اساس گزارشی که وبگاه آسوشیتدپرس منتشر کرده، دانشمندان معتقدند ژنتیک نقش بنیادینی در آغاز سخنگفتن انسانها داشته و تکامل این قابلیت، ستون فقرات بقای بشر محسوب میشود.
پروتئین و تفاوت انسان با نئاندرتالها محققان یک ژن خاص را به ریشههای باستانی زبان گفتاری پیوند زدهاند. بر پایه این یافتهها، نوعی پروتئین که تنها در انسانهای مدرن یافت میشود، به احتمال زیاد در برقراری ارتباطات صوتی پیچیده یاریرسان بوده است. زبان گفتاری به بشر امکان داده تا اطلاعات را به اشتراک بگذارد، فعالیتها را هماهنگ سازد و دانش را به نسلهای بعد منتقل کند؛ برتریای که نئاندرتالها و دنیسوواها از آن برخوردار نبودند.
نکته نظر کارشناس مستقل لیزا فاینستاک، محقق دانشگاه مینهسوتا که در این مطالعه مشارکت نداشته، این پژوهش را اولین قدم خوب برای آغاز بازدید ژنهای خاص توصیف کرد که میتوانند بر رشد گفتار و زبان تأثیر بگذارند. او افزود که نتایج حاصل در آینده میتواند به درمان افراد مبتلا به اختلالات گفتاری نیز کمک کند.
مکانیزم ژنتیکی و آزمایش روی موش دکتر رابرت دارنل، از اعضای تیم پژوهشی، بیان کرد که واریانت ژنتیکی مورد بررسی یکی از ژنهایی بوده که ظهور هوموساپینس به عنوان گونهای غالب و گفتارمحور را پشتیبانی کرده است. دارنل از دهه ۱۹۹۰ میلادی روی پروتئین که برای رشد مغز حیاتی است تمرکز داشته است.
در این مطالعه تازه، محققان در آزمایشگاه دانشگاه راکفلر نیویورک با استفاده از تکنیک ویرایش ژن کریسپر (CRISPR)، پروتئین موجود در موشها را با نوع انسانی آن جایگزین کردند تا اثرات واقعی واریانت ژنتیکی را ارزیابی نمایند. تغییرات شگفتانگیز در صداهای موشها نتایج نشان داد که نحوه تولید صدا در موشهای تغییر یافته دچار تحول شده است.
بچهموشهایی که واریانت انسانی را داشتند، هنگام دیدن مادر خود، صداهای متفاوتی نسبت به همزادگان طبیعی خود تولید میکردند. همچنین موشهای نر بالغ با این واریانت، در حضور موش ماده برای جفتگیری جیرجیرهای متمایزی از موشهای معمولی صادر میکردند.
دارنل تأکید کرد که در هر دو موقعیت، موشها انگیزه گفتار داشتند، اما آنهایی که واریانت انسانی را حمل میکردند، به شیوهای متفاوت و پیچیدهتر صدا میکردند؛ شواهدی که نقش مستقیم این ژن در بسترهای عصبی-ژنتیکی گفتار را تایید میکند. این پژوهش بهتازگی در مجله معتبر نیچر کامیونیکیشنز منتشر شده است.
