آمار‌های جدید منتشر شده نشان می‌دهد که در سال ۱۴۰۲ بیش‌ترین نرخ بیکاری در میان مردان و زنان مربوط به گروه سنی ۲۵ تا ۲۹ سال بوده است. بر اساس این ارقام، ۲۳.۲ درصد از مردان بیکار و ۲۹.۵ درصد از زنان بیکار در این بازه سنی قرار داشته‌اند.
تحلیل این آمار‌ها به صورت-ید سنی جمعیت بیکار می‌کند که با افزایش سن، نرخ بیکاری به طور تدریجی کاهش می‌یابد. در مردان این کاهش تا سن ۶۵ سالگی ادامه داشته و به صفر رسیده است، در حالی که در زنان این روند سریع‌تر بوده و از سن ۵۵ سالگی به بعد نرخ بیکاری تقریبا به صفر می‌رسد.
کارشناسان دلایل مختلفی برای این الگوی سنی برمی‌شمارند. جمعیت زیاد در بازار کار و مهارت‌های شغلی پایین‌تر در جوانان ۲۵ تا ۲۹ ساله، از عوامل اصلی بیکاری بالا در این گروه است. در مقابل، افزایش توانایی کاری با پیشرفت سن و پایداری شغلی در افراد بزرگ‌تر، منجر به کاهش چشمگیر بیکاری شده است.
مورد خاص زنان بالای ۵۵ سال نشان می‌دهد که بسیاری از زنان در این سن تنها در صورت اطمینان از یافتن کار مطمئن به بازار کار وارد می‌شوند. به همین دلیل در این گروه سنی به طور کلی جویای کار کمی وجود دارد و نرخ بیکاری به نزدیک است.
