>> >> یک پژوهش 11 ساله نشان داده است که افت شنوایی با افزایش خطر ابتلا به نارسایی قلبی مرتبط است
>> >> یک پژوهش 11 ساله نشان داده است که افت شنوایی با افزایش خطر ابتلا به نارسایی قلبی مرتبط است. محققان میگویند روانپریشی و انزوای اجتماعی مرتبط با اختلالات شنوایی نقش کلیدی در ابتلا به بیماریهای قلبی دارند. بر پایه گزارش بام وطن، تا بحال هیچ مطالعه جامعی درمورد ربط بین افت شنوایی و افزایش خطر ابتلا به نارسایی قلبی انجام نشده است.
محققان دانشگاه پزشکی جنوب چین نیز در پژوهش تازه خود این شکاف را پر کردهاند. آنها در این پژوهش دادههای 164 هزار و 431 نفر را به زمان 11 سال بازدید کردند. ربط بین اختلالات شنوایی و نارسایی قلبی بر پایه مقاله منتشرشده در ژورنال، محققان دادههای 164 هزار و 431 نفر را بازدید کردند؛ هیچکدام در ابتدا نارسایی قلبی نداشت. میانگین سنی شرکتکنندگان نیز 56 سال و تقریباً 55 درصد از آنها زن بودند.
برای سنجش قوت شنوایی این افراد از آزمون اعتبارسنجی سهگانه و اغاز دریافت گفتار (SRT) منفعت گیری شد. شرکتکنندگانی که از سمعک منفعت گیری نمیکردند، بر پایه عملکردشان در این آزمونها به سه گروه طبقهبندی شدند طبیعی (88 درصد)، ناکافی (10.5 درصد) و ضعیف (1.5 درصد). از سویی انزوای اجتماعی این افراد بر پایه تعداد افرادی که در خانه با او زندگی میکنند، تعداد دفعات ملاقات با دوستان یا خانواده و فعالیتهای اجتماعی برسی شد.
افرادی که امتیاز 2 یا 3 داشتند به گفتن منزوی طبقهبندی شدند. این چنین روانپریشی و روانرنجوری این افراد بازدید شد. طی یک دوره پیگیری تقریباً 11 ساله 4 هزار و 449 نفر به نارسایی قلبی مبتلا شدند. محققان دریافتند افرادی که اغاز دریافت گفتار بالاتری داشتند (یعنی برای فهمیدن کلمات باید با صدای بلندتری با آنها سخن بگویید شود) زیاد تر به نارسایی قلبی مبتلا شدند.
محققان میگویند در قیاس با افراد با شنوایی طبيعي، شرکتکنندگان با شنوایی ناکافی، شنوایی ضعیف یا که از سمعک منفعت گیری میکردند، زیاد تر در معرض خطر نارسایی قلبی بودند. محققان این چنین دریافتند که سطوح بالای SRT با روانپریشی، انزوای اجتماعی و روانرنجوری ربط داشت. به حرفهای محققان، عوامل روانشناختی نقش میانجی مهمی در ربط بین اختلالات شنوایی و بیماریهای قلبی ایفا میکنند.
>> محققان در ادامه تحلیلهای خود، عوامل مختلفی را که میتوانند در این ارتباط نقش داشته باشند، بررسی کردند. از جمله این عوامل میتوان به فشار خون بالا، دیابت، سیگار کشیدن و فیزیکی اشاره کرد. با این حال، حتی پس از کنترل این متغیرها، ارتباط بین افت شنوایی و افزایش خطر نارسایی قلبی معنادار ماند.
یکی از فرضیات مطرح شده، این است که افت شنوایی منجر به کاهش ورودی صوتی به مغز میشود و این کاهش ورودی میتواند به تغییرات عصبی در مناطق مرتبط با پردازش صدا و عاطفه منجر شود. این تغییرات میتوانند بهطور غیرمستقیم بر عملکرد قلب و عروق از طریق سیستم عصبی خودکار تأثیر بگذارند. علاوه بر این، انزوای اجتماعی که اغلب ناتج افت شنوایی است، میتواند به افزایش استرس و التهاب مزمن منجر شود.
التهاب مزمن خود یک عامل خطر شناختهشده برای بیماریهای قلبی و عروقی است. بنابراین، مسیرهای متعدد ممکن است در این ارتباط درگیر باشند. محققان تأکید میکنند که یافتنها نه تنها اهمیت تشخیص و مدیریت اختلالات شنوایی را نشان میدهند، بلکه نشان میدهند که بررسی شنوایی میتواند بخشی از ارزیابی خطر قلبی باشد، بهویژه در افراد و بالاتر سن.
به گفته یکی از نویسندگان مطالعه، نتایج ما نشان میدهد که شنوایی نه تنها حاسةای برای ارتباط است، بلکه یک معیار کلی سلامت است که میتواند هشداردهندهی مוקب برای خطرهای قلبی باشد. این مطالعه با وجود محدودیتهایی مانند اعتماد به خود- برای برخی متغیرهای روانشناختی و عدم دسترسی به دادههای دقیق در تمام شرکتکنندگان، یک گام مهم در درک ارتباط بین حاستان و سلامت قلبی است.
پیشنهاد میشود که در راهنماییهای í برای پیشگیری از بیماریهای قلبی، ارزیابی شنوایی بهعنوان یک عامل خطر پتانسیل در نظر گرفته شود، بهویژه در افراد بالای 50 سال که در خطر ابتلا به هر دو حالت هستند. در پایان، تأکید میکنند که نیاز به مطالعههای طولانیمدتتر با طراحیهای و- است تا مسیرهای این ارتباط را روشن سازد و تعیین کند که آیا بهبود شنوایی (مثلاً از طریق سمعک) میتواند خطر نارسایی قلبی را کاهش دهد یا خیر.
