تحقیق جدیدی نشان می‌دهد که افزایش استقامت قلبی‌تنفسی می‌تواند راهبردی موثر برای پیشگیری از زوال عقل باشد، حتی در افرادی که پیش‌عرصه ژنتیکی بیماری آلزایمر دارند. این مطالعه بر روی داده‌های ۶۱ هزار و ۲۱۴ نفر از شرکت‌کنندگان بیوبانک انگلیس انجام شده است.
استقامت قلبی‌تنفسی که ظرفیت هوازی و آمادگی قلبی‌عروقی نیز نامیده می‌شود، توانایی سیستم‌های گردش خون و تنفس برای تامین اکسیژن عضلات را نشان می‌دهد. این توانایی با افزایش سن به‌مرور زمان کاهش می‌یابد، به طوری که در دهه ۲۰ و ۳۰ سالگی هر دهه ۳ تا ۶ درصد افت دارد، اما در دهه ۷۰ سالگی این افت به بیش از ۲۰ درصد در هر دهه می‌رسد.
پژوهشگران داده‌های افراد ۳۹ تا ۷۰ ساله بدون زوال عقل را در طول ۱۲ سال پیگیری کردند. در ابتدا استقامت قلبی‌تنفسی شرکت‌کنندگان با تست شش دقیقه‌ای دوچرخه ثابت سنجیده شد، کارکرد شناختی آن‌ها با آزمون‌های عصبی‌روانشناختی ارزیابی گردید و پیش‌عرصه ژنتیکی برای آلزایمر با نمره ریسک چندژنی محاسبه شد.
در طول دوره پیگیری، برای ۵۵۳ نفر (۰.۹ درصد) زوال عقل تشخیص داده شد. تحلیل‌ها نشان داد افرادی که استقامت قلبی‌تنفسی بالا‌تری داشتند، کارکرد شناختی بهتری داشتند و کمتر در خطر ابتلا به زوال عقل قرار گرفتند. نسبت نرخ ابراز زوال عقل در گروه با استقامت بالا در مقایسه با گروه استقامت پایین، ۰.۶ برآورد شد.
مهم‌ترین یافته این بود که استقامت قلبی‌تنفسی بالا، خطر ابتلا به زوال عقل را در افرادی که نمره ریسک ژنی متوسط تا بالا برای آلزایمر داشتند، ۳۵ درصد کاهش داده است. نویسندگان تأکید می‌کنند که این مطالعه مشاهده‌ای است و نمی‌تواند رابطه علت و معلول را ثابت کند، با نتایج مشخص می‌کند که تقویت استقامت قلبی‌تنفسی می‌تواند استراتژی پیشگیری مؤثری باشد.
دانشمندان برای درک بهتر سازوکار‌های ارتباطی بین آمادگی قلبی‌تنفسی و خطر ژنتیکی زوال عقل، به‌ویژه در سالمندان، به تحقیقات بیش‌تری نیاز دانسته‌اند.
