این دستگاه تازه می‌تواند محرک‌های قابل حمل و وسایل الک‌ترونیکی ارتباطی را در زمان نزدیک به یک دقیقه روی یک سوسک قرار دهد.
سوسک‌های سایبورگ شده را می‌توان از راه دور کنترل کرد و امکانات جدیدی برای عملیات‌های تخصصی همانند جستجو و نجات فراهم می‌آورد.
به گفته محققان، این فرآیند به سوسک‌ها آسیبی نمی‌رساند و می‌توان آن را به طور گسترده عملیاتی کرد.
کوله‌پشتی الک‌ترونیکی برای کنترل حرکت
کوله‌پشتی الک‌ترونیکی که بر دوش هر سوسک قرار می‌گیرد، اپراتور‌ها را قادر می‌سازد تا از طریق تحریک الک‌ترونیکی آنتنها، بر حرکت و جهت حرکت آن‌ها تأثیر بگذارند.
نحوه کارکرد این کیت متفاوت است، اما برای مثال تحریک آنتن چپ یا راست می‌تواند سوسک را وادار کند تا به آن سمت برود.
این نوع دستکاری حشرات چیز جدیدی نیست، اما تکنیک‌های سنتی نیاز به مهارت‌های تخصصی دارند و طبق معمول برای هر سوسک نزدیک به ۳۰ دقیقه طول می‌کشد.
با این حال، دستگاه جدید می‌تواند این فرآیند را در ۶۸ ثانیه کامل کند. تیم سازنده معتقد است که می‌توان صدها یا احتمالا حتی هزاران سوسک سایبورگ را در صورت تقاضا تشکیل داد.
ارتش سوسک‌های سایبورگ
سوسک‌ها موجودات نسبتا کوچکی هستند که قادرند در فضا‌های تنگ و بین زباله‌ها حرکت کنند.
استفاده از آن‌ها در مکان‌هایی همانند ساختمان‌های فروریخته و متروکه برای عملیات‌های جستجو و نجات با کنترل از راه دور سودمند خواهد بود.
حشرات برخلاف ربات‌ها، کم‌ترین نیاز به انرژی را دارند و می‌توان آن‌ها را به جای ساختن ربات‌ها پرورش داد که بسیار مقرون‌به‌صرفه است.
سوسک‌ها در عبور از مکان‌های گوناگون توانایی بسیار بالایی دارند و حتی می‌توانند از دیوار‌ها بالا بروند که ربات‌های کوچک معمولا قادر به انجام آن نیستند. آن‌ها با حس بویایی و لامسه پیشرفته مجهز هستند، به این معنی که به راحتی می‌توانند مواد شیمیایی، گاز‌ها و حتی انسان‌ها را تشخیص دهند.
سایر کاربرد‌های بالقوه برای گروه‌های وسیع سوسک‌های سایبورگ می‌تواند شامل نظارت بر کیفیت هوا، نظارت بر آلودگی محیطی یا تشخیص خطرات دیگر باشد.
آن‌ها می‌توانند در نیرو‌های مسلح برای عملیات‌های مخفیانه همانند نظارت و جمع‌آوری اطلاعات مورد استفاده قرار گیرند.
فرآیند تشکیل و کنترل
فرآیند تشکیل سوسک سایبورگ با قرار دادن سوسک‌ها در معرض دی‌اکسید کربن آغاز می‌شود. این کار باعث می‌شود آن‌ها غیر‌فعال و بی‌حرکت شوند که انجام مراحل بعدی را بسیار آسان‌تر می‌کند، به ویژه در رابطه با دستکاری و جهت‌دهی برای دریافت قطعات الک‌ترونیکی جدید.
سپس یک سری می‌له‌های فلزی روی سوسک سنجاق می‌شود. بینایی کامپیو‌تری نقاط اتصال مورد نیاز برای کاوشگر‌های کوچک و دیگر وسایل الک‌ترونیکی را شناسایی می‌کند.
یک بازوی رباتیک از این اطلاعات برای اتصال فناوری تحریک و ربط با حشره استفاده می‌کند. با تکمیل فرآیند، می‌له‌های سنجاق شده به طور خودکار بیرون کشیده می‌شوند تا سوسک برای حرکت آزاد شود.
به گفته تیم تحقیقاتی، سوسک‌های سایبورگ که به صورت رباتیک تشکیل شده‌اند، عملکرد خوبی دارند و سرعت و دقت این فرآیند به طور چشمگیری بهبود یافته است.
اکنون هیچ راه موثری برای کنترل دسته‌های بزرگ سوسک‌های سایبورگ وجود ندارد، چرا که کنترل و نظارت بر صدها یا هزاران سایبورگ کوچک برای یک اپراتور، کار دشواری خواهد بود.
به همین دلیل محققان باید راه‌حل‌هایی برای کنترل و هماهنگی جداگانه این حشرات سایبورگ توسعه دهند تا از این فناوری به طور بهینه بهره‌مند شوند. این می‌تواند شامل توانمند‌سازی آن‌ها برای همکاری در جهت یک مقصد مشترک باشد.
