رشد اولین دندان انسانی در آزمایشگاه؛ جایگزین طبیعی برای ایمپلنت و پرکردن, دانشمندان کینگز کالج لندن موفق شدهاند برای اولین بار دندان انسان را در محیط آزمایشگاهی رشد دهند. این دستاورد را محققان گامی اساسی برای جایگزینی دندانهای از دست رفته در آینده و جایگزینی برای روشهای سنتی پرکردن و ایمپلنت میدانند.
مکانیزم رشد دندان در آزمایشگاه به گزارش خبررسان، تیم پژوهشی مادهای بیولوژیکی توسعه داده که محیط طبیعی رشد دندان را شبیهسازی میکند. این بستر سلولها را قادر میسازد تا سیگنالهای مولد دندان را ارسال کرده و فرآیند شکلگیری را آغاز کنند. دکتر آنا آنجلوا ولپونی، مدیر بخش دندانپزشکی ترمیمی، بیان کرده که این تحقیق میتواند تحولی بزرگ در درمانهای دهان و دندان ایجاد نماید.
تفاوت با حیوانات و محدودیت انسان برخلاف برخی حیوانات مانند کوسهها و فیلها که توانایی بازسازی مداوم دندان را دارند، انسانها تنها یک مجموعه دندان دائمی در بزرگسالی میکنند که در صورت از دست رفتن، به طور طبیعی جایگزین نمیشوند. محققان معتقدند دستیابی به تکنیک بازسازی دندان، جهشی کیفی در دندانپزشکی خواهد بود.
معایب پرکردن و ایمپلنتهای سنتی شوچن ژانگ، محقق دانشکده دندانپزشکی، علوم دهان و جمجمه و صورت، توضیح میدهد پرکردن دندان راهحل نهایی نیست، زیرا با گذشت زمان ساختار دندان ضعیف شده، مواد پرکننده عمر محدود دارند و میتوانند منجر به پوسیدگی ثانویه یا حساسیت بالا شوند. ایمپلنتها نیز نیازمند جراحی تهاجمی، حجم استخوان آلوئول مناسب و ترکیبی دقیق هستند.
هر دو روش مصنوعی بوده و کارکرد طبیعی دندان را به طور کامل بازنمیگردانند و پتانسیل عوارض درازمدت را دارند. مزایای دندان رشدیافته از سلولهای خود بیمار دندانهایی که در آزمایشگاه از سلولهای خود بیمار رشد مییابند، میتوانند در استخوان فک ادغام شده و همانند دندان طبیعی رفتار کنند.
این دندانها مقاومتر، پایدارتر، عاری از خطر رد فعل ایمنی و سازگار با محیط دهان هستند و راهحلی با دوامتر در مقایسه با پرکردن یا ایمپلنت ارائه میدهند. چالشهای گذشته و راهحل جدید تلاشهای قبلی برای بازآفرینی این فرآیند در آزمایشگاه به دلیل ناتوانی سلولها در برقراری ارتباط مؤثری با یکدیگر با شکست روبرو شده بود. محققان اکنون با طراحی بستر مناسب، این مانع را برطرف کردهاند.
دو رویکرد بالینی در افق تیم پژوهشی در حال بررسی دو استراتژی ممکن است اول، رشد دندان کامل در آزمایشگاه و سپس کاشت آن در فک بیمار. دوم، پیوند سلولهای اولیه دندانی مستقیماً در محل دندان از دست رفته تا رشد در بدنه بیمار به اتمام برسد. ژانگ تأکید میکند که برای هر دو روش، آغاز فرآیند رشد در محیط کنترلشده آزمایشگاهی ضروری است.
با پیشرفت این حوزه، ادغام چنین راهحلهای نوآورانهای پتانسیل انقلابی مراقبتهای دندانی را دارد و امید را برای ترمیمهای پایدار، زیستی و کارآمد زنده نگه میدارد.
