دانشمندان از قبل میدانستند که نور گاهی قبل از ورود به یک ماده از آن خارج میشود؛ اما این اثر اکثرا به عنوان یک توهم ناشی از اعوجاج (کژی) امواج توسط ماده نادیده گرفته میشود.
پژوهشگران دانشگاه تورنتو با استفاده از آزمایشهای کوانتومی نوآورانه شواهدی ارائه دادند که زمان منفی صرفا یک ایده تئوریک نیست؛ بلکه یک واقعه فیزیکی قابلاندازهگیری است که نیازمند توجيه بیشتر است.
هرچند این یافتهها تا به حال در هیچ مجله معتبر علمی منتشر نشدهاند، اما تا این مرحله از آزمایشها هم دقت و شک را میان دانشمندان و علاقهمندان در سراسر جهان به خود جلب کرده است.
افرایم اشتاینبرگ، استاد فیزیک کوانتوم تجربی در دانشگاه تورنتو، گفت که این موضوع حتی برای ما نیز که با سایر فیزیکدانان صحبت میکنیم، چالشبرانگیز و دشوار است و ما دچار سوءتفاهم میشویم.
این محققان تأکید کردند که نتایج، بیشتر از آن که یک تحول اساسی در درک ما از زمان باشد، در واقع یک ویژگی ملحوظ از مکانیک کوانتومی را برجسته میکند.
اشتاينبرگ امیدوار است که استفاده از عبارت زمان منفی بتواند جوئی برای بحثهای عمیقتری در زمینه اسرار فیزیک کوانتوم فراهم آورد.
گروه تحقیقاتی چند سال پیش با هدف بررسی تعامل نور و ماده آغاز کرد.
هنگامی که فوتونها از اتمها عبور میکنند، برخی توسط اتمها جذب و سپس دوباره گسیل میشوند؛ این کار باعث میشود اتمها به تی انرژی بالا یا برانگیخته منتقل شوند.
این تیم تحت رهبری دانیلا آنگولو قرار گرفت تا زمان ن اتمها در حالت برانگیخته را اندازهگیری کند.
اشتاينبرگ گفت که وقتی این را کردیم، منفی شد؛ به عبارت دیگر، زمان مقیاس کمتر از صفر بود.
برای تجسم این مفهوم، تصور کنید یک تونل؛ اگر میانگین زمان ورود هزار خودرو به تونل برابر با ظهر باشد، اما اولین خودروها ممکن است پیش از ظهر، مثلا ساعت ۱۱۵۹، از تونل خارج شوند.
اینو است که آنگولو و همکاران، با سطح مونوکسید کربن پس از ورود اولین خودروسهای تونل، متوجه شدند که باید قبل از اعداد عددی که به دست میآیند، علامت منفی قرار دهند.
