تحقیقات جدید نشان می‌دهد که ضربان قلب سگ‌ها و صاحبان آن‌ها در طول تعاملات متقابل با یکدیگر همگام‌سازی می‌یابد. این همگام‌سازی تنها در سطح فعالیت بدنی نیست، بلکه منعکس‌کننده حالت‌های عاطفی مشترک میان دو طرف است.
بر اساس نتایج این مطالعه، تغییرات ضربان قلب بالا که نشان‌دهنده اسایش و ریکاوری است، و تغییرات ضربان قلب پایین که بیانگر تحریک یا استرس می‌باشد، در سگ و صاحبش الگو‌های مشابه‌ی را دنبال می‌کنند. وقتی صاحب سگ در حالت آرامش قرار دارد، سگ نیز اسایش می‌یابد و برعکس.
پژوهشگران با بررسی تغییر‌پذیری ضربان قلب و سطوح فعالیت در طول ماموریت‌های تعاملی خاص، متوجه شدند که دو عامل ضربان قلب و سطح فعالیت سگ‌ها و صاحبانشان با یکدیگر مرتبط هستند، اما این ارتباط در بازه‌های زمانی خاصی برقرار می‌شود. در زمان استراحت، تنوع ضربان قلب صاحب با تحول ضربان قلب سگ همبستگی دارد.
علاوه بر این، سطح فعالیت صاحب و سگ در حین انجام وظایفی همانند بازی، الگو‌های مشابه‌ی را نشان می‌دهد. با وجود اینکه فعالیت بدنی بر ضربان قلب تأثیر می‌گذارد، قوی‌ترین ارتباط این متغیر‌ها در موقعیت‌هایی مشاهده می‌شود که تنها با سطوح فعالیت قابل توضیح نیستند.
نتایج این پژوهش بیان می‌کند که پیوند احساسی میان سگ و صاحبش شباهت‌های قابل توجه‌ی با ارتباط عاطفی والدین و فرزندان دارد و به درک عمیق‌تر ما از روابط احساسی بین‌گونه‌ای کمک می‌کند.
