مجموعه نمایش خانگی ایرانی آبان با کارگردانی رضا دادویی، تهیهکنندگی مجید مولایی و نویسندگی امیرمحمد عبدی و پوریا کاکاوند، بازیگران شهاب حسینی، امین حیایی، لاله مرزبان، مینا ساداتی، بهاره کیانافشار و مریم سعات را در کنار هم گرد آورده است.
بازی با دوربین برای دور زدن سانسور
سریال با تمرکز بر زنی به نام آبان آغاز میشود که در قسمت اول وفادار به زندگی مشترک با همسر خود است، اما برای رهایی از بدهی چند میلیاردی، پیشنهادی بیشرمانه دریافت میکند که تصمیم او برای پذیرش یا رد آن به قسمت دوم واگذار شده است.
کارگردان در تلاش است هم خط قرمزها را بشکند و هم مجوز ساخت و پخش را کسب کند. حرکات دوربین طوری طراحی شده که بتواند سانسورها را دور بزند و این خود جذابیتهایی ایجاد کرده که در تیزرها و بریدههای منتشر شده در فضای مجازی، تماشاچیان را به سمت تماشای کامل سریال سوق داده است.
بازی سنگین رضا دادویی در نقشی که با روان مخاطب درگیر میشود، در وضعیتی قرار گرفته که سینما برای نجات خود به سراغ موضوعات چالشبرانگیز میرود. انتقال پیام سالم و اخلاقی در چنین بستر نیازمند دقت و هنرمندی فراوان است.
شهاب حسینی در نقشی کلیشهای و جدی ظاهر شده که تکانی به کارنامه او نداده، در حالی که امین حیایی در نقشی جدی توانسته اسطوره بازی طنز خود را بشکند و تحرکات تازهای از خود بروز دهد.
لاله مرزبان نیز تواناییهای بازیگری خود را به نمایش گذاشته، اما در صورت نبود هدایت صحیح فیلمنامه و رویکرد فرهنگپسند، ممکن است تصویر او در مخاطب مخدوش شود.
کادرهای بسته؛ تمرکز یا اغراق؟
یکی از ترفندهای بصری کارگردان، استفاده از کادرهای بسته با تمرکز بر جزئیات محیط زندگی و چهرههای بازیگران است. قضاوت درباره اینکه این کادرها برای تقویت نوشته به کار رفتهاند یا برای اغراق در مفاهیم تیز داستان، دشوار است.
در آبان چهرههای در کادرهای بسته، سخانی را روایت میکنند که در فیلمنامه جا نیفتاده. این موضوع هم نقطه قوتی برای اثر محسوب میشود و هم این سوال را پیش میآورد که آیا شکستن کلیشهها باید با سکوتهای سنگین چهرههای آدمها محقق شود؟
روایت آبان و اهمیت کادرهای بسته تا این لحظه مبهم مانده است. سریال تا کنون نیشهایی به ذهن مخاطب زده تا نقطه آغازی برای خود بسازد و این رویکرد احتمالا میتواند به توافق سودآوری با پلتفرم تازه شیدا منجر گردد.
