محققان از مدت‌ها پیش از وجود رابطه‌ای بین ژن پروتئین پروتو-آنکوژن با سرطان و تطبیق بدن با تمرینات ورزشی آگاه بوده‌اند. وقتی عضلات بدن انسان ورزش می‌کنند، این ژن در بازه بیست و چهار ساعته و به صورت موقت افزایش آشکاری نشان می‌دهد.
با افزایش سن، پاسخ این ژن به تمرین ورزشی کند می‌شود که این امر احتمالا دلیل کاهش توانایی در سال‌های بالا برای بهبود پس از تمرین و حفظ یا رشد عضلانی است. شناخت دقیق مکانیزمی که ژن پروتو-آنکوژن از طریق آن باعث رشد عضلانی می‌شود، می‌تواند نقش مهمی در توسعه درمان‌های جدید برای ضعف عضلانی ناشی از پیری ایفا کند و به طور بالقوه تحرک و سلامت سالمندان را بهبود بخشد.
اکنون یک تحقیق تازه نتایج خود را در نشریه سازمان زیست‌شناسی مولکولی اروپا EMBO منتشر کرده که جنبه مهمی به شناخت دانشمندان از نقش این ژن در عضلات اسکلتی اضافه کرده است. این تحقیق حاصل تلاش بیست محقق از موسسات مختلف در سوئد و آمریکا است.
این مطالعه دو بخش دارد بخش اول شامل پروفایل زمانی بیست و چهار ساعته حالت مولکولی عضلات انسان پس از ورزش مقاومتی (وزنه‌ای) و بخش دوم نیز شامل بررسی موش‌های مدل برای پاسخ به این سوال است که آیا دوز‌های کنترل‌شده یا پالس‌هایی از این ژن در داخل عضلات اسکلتی برای تحریک رشد عضلانی به تنه‌ایی و جدا از ورزش واقعی کافی خواهد بود؟ پاسخ مختصر این است بله، کافی است.
محققان با نمونه‌برداری‌های متعدد در طول بیست و چهار ساعت موفق به دستیابی به پروفایل کامل‌تری از نحوه انطباق بدن با تمرین ورزشی قدرتی و نقش ژن‌ها در این فرآیند شدند. سپس با کنترل ژنتیکی سطح این ژن در عضلات اسکلتی با بهره‌گیری از یک مدل موش خاص، بررسی کردند که آیا این ژن به تنه‌ایی برای رشد عضلانی کافی است. تحلیل‌های انجام شده نشان داد این ژن به تنه‌ایی باعث افزایش توده عضلانی و اندازه فیبر در ماهیچه نعل شده است.
گفتن ژن فرا‌یندی است که در آن اطلاعات درون ژن بهره‌برداری می‌شود تا یک محصول کاربردی از آن حاصل شود. محصول ژن‌ها عمدتا آمینو اسیدی هستند و از محصولات غیر آمینو اسیدی می‌توان به آر. ان. ای (RNA) اشاره کرد. مراحل مختلفی برای فرآیند گفتن ژن در نظر گرفته می‌شود که عموما شامل رو‌نویسی، ترجمه و تغییرات پس از ترجمه یک پروتئین می‌باشد.
