دفاع از میراث علی دایی در برابر بیانصافیهای اخیر؛ پاسخ به منتقدان رکوردمن فوتبال ایران, روزهای اخیر مصادف با پنجاه و ششمین سالگرد تولد علی دایی، اسطوره جاودانه فوتبال ایران بود. این مناسبت موجب شد تا سیل عظیم تبریکها از سوی باشگاهها، چهرههای سرشناس داخلی، فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا به سمت او سرازیر گردد.
این رده قرار دارد.
ریشههای حملات مجازی به دایی با وجود این جایگاه تاریخی، متاسفانه در فضای مجازی و شبکههای اجتماعی داخلی شاهد موجی از بیانصافیها، بداخلاقیها و ناسپاسیهایی در حق این ستاره سابق تیم ملی هستیم.
اوجگیری این حملات همزمان با بحثهای لفظی اخیر میان دایی و علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی رخ داد. عدهای بهانه نقد مواضع اجتماعی را بهانه میکنند، در حالی که محبوبیت گسترده دایی در میان مردم، ریشه در همان دیدگاهها و شجاعتهای او دارد. گروه دیگری اما فراتر رفته و با ناسپاسی محض، تلاش میکنند ارزشهای فنی و ورزشی او را نیز زیر سوال ببرند.
واکنش به ادعای فقط به مالدیو و گوام گل زده از جمله تکرارشدهترین و بیاساسترین ادعاها این است که دایی کار خاصی نکرده و فقط به تیمهای ضعیف مانند مالدیو و گوام گل زده است. این ادعا با نگاه ساده به آمار و ارقام به راحتی رد میشود. دایی نسبتاً دیر، در سن بیست و چهار سالگی، به سطح اول فوتبال حرفهای و تیم ملی رسید، با این حال توانست صد و نه گل برای ایران ثبت نماید.
برخلاف تبلیغات گروه قدرنشان، تعداد قابل توجهی از این گلها در برابر قویترین تیمهای آسیا نظیر کره جنوبی، ژاپن و عربستان سعودی به ثمر رسیده است. علاوه بر این، دو پاس گل هوشمندانه و تراز جهانی او به خداداد عزیزی و مهدی مهدویکیا در برابر استرالیا و آمریکا، مولد دو مورد از بزرگترین جشنهای خیابانی تاریخ معاصر ایران شد. مقایسه با هم دورهها چرا دیگران نتوانستند رکورد را بشکنند؟
سوال اساسی اینجاست آیا چشمه بازی با تیمهای ضعیف برای دیگران خشک شده بود؟ چرا مهاجمان پیشین و معاصر، از جمله ستارههای عربستانی، کرهای و ژاپنی که نیز با این تیمها بازی میکردند، نتوانند به رکورد دایی برسند؟ سامی جابر، ستاره عربستان سعودی با ۱۵۶ بازی ملی، تنها ۴۶ گل ثبت کرده است.
او خود در حق دایی میگوید همه ما ستارههای آسیا بودیم، اما علی دایی سوپراستار میبود. استانداردهای دوگانه و درس از تاریخ در کارنامه مسی، رونالدو و بسیاری از مهاجمان برجسته جهانی نیز گلزنی در برابر تیمهای ضعیف دیده میشود که امری طبیعی و فنی است. در کشورهای آنها هیچ ناسپاسیای یافت نمیشود که به دلایل جناحی و سیاسی، توی سر ستارهای بکوبد که سابقه بازی با سر شکسته و طحال پاره برای تیم ملی دارد.
این رویکرد مطلقگرایانه و بیانصافی، نتیجهای جز بیاعتبار کردن خود منتقدان نخواهد داشت.
