دو ارزش بنیادین پیشبینیکننده طلاق ارزشهای فرهنگی و فردی, یک مطالعه گسترده در دیماه ۱۴۰۳، نگرش مردم ۵۵ کشور را نسبت به طلاق و احتمال وقوع آن بررسی کرد. نتایج نشان میدهد که ارزشهایی که از دوران کودکی شکل میگیرند و در طول زندگی نسبتاً ثابت میمانند، نقش تعیینکنندهای در تصمیم زوجین برای پایان دادن به ازدواج دارند. این پژوهش دو دسته ارزش اصلی را به عنوان پیشبینیکنندههای کلیدی شناسایی کرده است. ۱.
ارزشهای فرهنگی و تأثیر بر نرخ جدایی فرهنگها در تعریف سنتی روابط خانوادگی و واکنش به طلاق با یکدیگر متفاوتند. برخی جوامع طلاق را اختلال در نظم اجتماعی میدانند، در حالی که دیگران آن را گامی ضروری برای تحقق فردی و برقراری روابط سالمتر تلقی میکنند.
فردی تأکید دارند، نرخ طلاق بالاتری ثبت کردهاند.
در این فرهنگها، افراد برای بیان هویت مستقل، جستجوی شادی شخصی و تحقق آرزوهای خود تشویق میشوند؛ بنابراین طلاق به عنوان انتخابی قابل قبول و گاهی ضروری برای رسیدن به رضایت درونی دیده میشود. در مقابل، در جوامعی که پیوند اجتماعی را در اولویت قرار میدهند، افراد خود را بخشی جداییناپذیر از کل بزرگتر میدانند. حفظ آرامش، پایبندی به سنتها و ترجیح انتظارات اجتماعی بر خواستههای فردی در اینجا اولویت دارد.
رش او نسبت به ادامه یا پایان دادن به زندگی مشترک تأثیرگذار است.
پژوهشگران متوجه شدند افرادی که به ارزشهای سنتی پایبندند، احتمال کمتری برای تفکر در طلاق دارند. این ارزشها بر ثبات، احترام به هنجارها و وفاداری به سنتها تأکید دارند و شامل موارد زیر میشوند انطباق افراد با ارزش بالا برای انطباق، تمایل بیشتری به تبعیت از هنجارهای اجتماعی دارند.
انند و آن را نوعی ناکامی در انجام تعهدات اخلاقی یا معنوی تلقی میکنند.
پایبندان به این ارزشها اغلب حس میکنند که موظفاند هر قیمت که شده، پیوند زناشویی را حفظ کنند. در سوی دیگر، افرادی که به ارزشهای نوین یا تغییرخواهی گرایش دارند، در صورت عدم تطابق رابطه با اهداف شخصی، احتمال بیشتری برای انتخاب طلاق دارند. این ارزشها شامل موارد زیرند خودجهتدهی استقلال و رشد شخصی برای این افراد اولویت دارد.
آنها طلاق را فرصتی برای بازتعریف زندگی میبینند و تمایل کمی به ماندن در رابطهای دارند که مانع تحقق آرزوها یا توسعه فردی شود. تحریکپذیری جستجوی تنوع، نوآوری و هیجان، این افراد را در برابر روابط تکراری و بیروح حساس میکند. اگر رابطه از نظر عاطفی یا فکری دیگر دلنشین نباشد، طلاق را راهی برای کشف تجربیات تازه میدانند. لذتگرایی قرار دادن رضایت و لذت شخصی در اولویت، تحمل ناراحتی طولانیمدت در ازدواج را دشوار میسازد.
این افراد طلاق را مسیری برای یافتن خوشبختی و روابط رضایتبخشتر میبینند. تعامل ارزشهای فردی و فرهنگی یافتههای مطالعه نشان میدهد که افراد دارای ارزشهای نوین، نه تنها پذیرای طلاق هستند، بلکه در زمان نارضایتی از ازدواج، احتمال عملی کردن جدایی را نیز بیشتر دارند.
نکته مهم این است که این تأثیر در جوامعی که بر خودمختاری تأکید دارند، شدیدتر است؛ که نشان میدهد ارزشهای فرهنگی و فردی به صورت متقابل، احتمال تفکر در طلاق را تعیین میکنند. با این حال، پژوهشگران به یک استثنای مهم اشاره کردهاند اگرچه ارزشهای سنتی معمولاً طلاق را نکوهش میکنند، اما ارزش امنیت در این جوامع میتواند گاهی افراد را به سمت طلاق سوق دهد.
برای مثال، اگر فردی احساس کند امنیت مالی، سلامت روانی یا حتی جان خود و فرزندانش در خطر است، طلاق تنها راه محافظت و بازپسگیری امنیت محسوب میشود. در این موارد، طلاق به معنای رد آرامش نیست، بلکه اقدامی برای احیای آن است. راهکار برای یک ازدواج پایدار درک ارزشهای شخصی و فرهنگی، چه در خودتان و چه در شریک زندگی، یکی از مهمترین گامها در ساختن یک ازدواج پایدار و خوشبخت است.
اگر زوجین در باورهایشان درباره خودمختاری، سنت یا خوشبختی شخصی اختلاف نظر عمیقی داشته باشند، در آینده احتمالاً بر سر مسائل اساسی دچار چالش خواهند شد. اما اگر زمان بگذارند تا بفهمند کجا با یکدیگر همسو هستند و کجا تفاوت دارند، میتوانند رابطه خود را با آگاهی و هدفمندی بیشتری مدیریت کنند.
در نهایت، عشق ضروری است، اما این ارزشهای مشترک هستند که معمولاً پیشبینی میکنند آیا یک ازدواج در طول زمان شکوفا خواهد شد یا به شکست منجر میشود.
