تنهایی و انزوا اجتماعی خطر بیماری قلبی و سکته مغزی را افزایش میدهد
تا بحال پژوهشهای مختلفی رابط بین تنهایی و بیماریهای گوناگون از جمله سکته مغی را بررسی کردهاند؛ اکنون محققان در پژوهشی تازه دریافتند تعامل با دوستان و خانواده میتواند ما را سالم نگه دارد؛ چون سیستم ایمنی ما را تقویت میکند و خطر ابتلا به بیماریهای قلبی، سکته مغزی و دیابت نوع 2 را کاهش میدهد.
بر پایه گزارش و مقاله منتشر شده در نیچر، محققان دانشگاه کمبریج بریتانیا و دانشگاه فودان چین با بررسی پروتئینهای نمونه خون بیش از 42 هزار بزرگسال دریافتند تنهایی و انزوا اجتماعی میتواند خطر بیماریهای قلبی و سکته مغزی را افزایش دهد.
در کل، روابط اجتماعی نقش مهمی در رفاه و سلامتی ما دارد. شواهد علمی مشخص میکند انزوا اجتماعی و تنهایی با سلامت ضعیفتر و مرگ زودهنگام مرتبط است. با وجود این شواهد، مکانیسمهای اساسی که از طریق آن روابط اجتماعی بر سلامت تأثیر میگذارد، هنوز مبهم است.
ربط تنهایی با بیماری قلبی و سکته مغزی
یکی از راههای کشف مکانیسمهای بیولوژیکی بررسی پروتئینهایی است که در خون در گردش هستند. پروتئینها مولکولهایی هستند که ژنهای ما آنها را تشکیل میدهند و برای پشتیبانی به کارکرد صحیح بدن ما الزامی هستند. این پروتئینها میتوانند در نقش داروهای� عمل کنند و محققان با این داروها میتوانند درمانهای جدیدی برای مقابله با بیماریها تشکیل دهند.
اکنون در پژوهش تازه محققان پروتئومها –مجموعهای از پروتئینهای درون سلول– را در نمونههای خون بیش از 42 هزار بزرگسال 40 تا 69 سالگی بررسی کردند. محققان توانستند ببینند کدام پروتئینها در سطوح بالاتری بین افرادی که از نظر اجتماعی منزوی یا تنها بودند، وجود دارد و چطور این پروتئینها با سلامت ضعیفتر ربط دارند.
این گونه محققان نمره انزوا اجتماعی و تنهایی را برای افراد محاسبه کردند. معیار انزوا اجتماعی برای مثال، بر این مبنا است که آیا فردی تنها زندگی میکند، چه مقدار با دیگران ربط اجتماعی دارد و در فعالیتهای اجتماعی شرکت میکند یا خیر. از نظر دیگر، تنهایی معیاری ذهنی است بر این مبنا که فرد حس تنهایی میکند یا خیر.
هنگامی که محققان پروتئومها را تجزیه و تحلیل کردند و عواملی همانند سن، جنس و وضع اجتماعی-اقتصادی را در نظر گرفتند، 175 پروتئین مرتبط با انزوا اجتماعی و 26 پروتئین مرتبط با تنهایی یافتند (اگرچه همپوشانی قابلتوجهی بین این دو دسته پروتئین وجود داشت). تعداد بسیاری از این پروتئینها در پاسخ به التهاب، عفونت ویروسی و بخش از پاسخهای ایمنی ما تشکیل میشوند. این پروتئینها همچنین با بیماریهای قلبی عروقی، دیابت نوع 2، سکته مغزی و مرگ زودرس مرتبط هستند.
محققان از تکنیک آماری به نام اتفاقیسازی مندلی استفاده کردند تا رابطه بین انزوا اجتماعی و تنهایی با این پروتئینها را بررسی کنند. با استفاده از این رویکرد، 5 پروتئین را شناسایی کردند که بسیاری از آنها ناشی از تنهایی است.
END
