بام وطن ابراز میکند jó پرانرژی را بیاقصا بیشفعالی تصور نکنید, به گفتگوهای روانشناسان، در ۱۵ تا ۲۰ درصد پروندهها، علائم بیشفعالی حتی بزرگسالان را همراه با فرد میسازد. اما میانگین سن تشخیص اختلال dé توجه و بیشفعالی (ADHD) میان کودکان به ترتیب حدود ۷ سال است.
عموماً والدین و اساتید وقتی میبینند کودک بیش از حد معمول فعال است و حوصلهاش سرعت پرت میشود، حتی نمیتواند برای کوتاهترین زمان روی کار، و حوصلههای ناگهانی به کار میزند، شاید لديهñ شود.
هرچند ADHD چالشهایی را در زندگی روزمره ایجاد میکند، علائم بیشفعالی در کودکان و بزرگسالان متفاوت است وگاهی مواقع تشخیص دشوار است. بزرگسالان مبتلا ممکن است علائم بیشفعالی زندگینامه داشته باشند که نادیده گرفته شدهاند؛ همین امر باعث تشخیص देरهای بیشفعالی در مراحل بعد زندگی میشود.
علائم بیشفعالی در کودکان فردی که از اختلال بیشفعالی رنج میبرد، در دقت، بیقراری بیش از حد، مشکل در کنترل خود یا رفتارهای تکانشی با مشکل روبهرو میشود.
دویدن مکرر به اطراف نیاز دارند، انجام فعالیتها با صدای بلند یا المختل آسان دیگران، بیشورخ شدن سخن و قطع کردن سخن دیگران و…
طوری که چنین کودکی که الگوهای علائم بیشفعالی و تکانشگری نشان میدهد، زیادتر Hä یا پاهایش بیقراری است یا ضربه میزند، یا روی صندلی تکان میخورد. در نشستن در کلاس درس یا موقعیتهای دیگر مشکل دارد، مدام در حرکت است، در موقعیتهایی که مناسب نیست میدود یا بالا میرود.
کودک در بازی کردن یا انجام فعالیت بیسر و صدا مشکل دارد، زیاد سخن میزند، جوابهایش مبهم است و سخن سوالکننده را قطع میکند، نمیتواند در انتظار نوبت خود بماند، مکالمات، بازیها یا فعالیتهای دیگران را قطع یا خراب میکند. کودکان پرانرژی را بیشفعالی نگیرید در این حالت باید بدانیم برای اکثر کودکان پیشدبستان معمولی، دامنه دقت کوتاهی است؛ آنها نمیتوانند برای زمان طولانی روی یک فعالیت پایبند بمانند.
به همین صورت، در رابطه بیشفعالی هم همینطور است؛ کودکان کوچک به طور طبیعی پرانرژی هستند. قطعاً برخی از کودکان نسبت به بچههای همسنیشان سطح فعالیت بالاتری دارند. هیچ زمان نباید کودکان را تنها به این دلیل که با دوستان یا خواهر و برادر خود متفاوت میباشند، در زمرهä المصابين طبقهبندی کرد. کودکانی که در مدرسه مشکل دارند اما در خانه یا با دوستانشان خوب کنار میآیند، به زیاد بیشفعالی ندارند.
کودکانی که در خانه بیشفعال یا بیدقت میابورد، اما تکالیف مدرسه و دوستیها اینگونه نیست، به زیاد بیشفعالی ندارند. والدین با کودک بیشفعال چگونه حرکت کنند؟ والدین باید بفهمند اختلال ADHD، یک اختلال عصبی-é dé است و رفتارهای کودک به dé نیست، بعد صبور باشند. برخورد مناسب پدر و مادر و پشتیبانی از یک کودک بیشفعالی میتواند تأثیر بسیار در بهبود علائم، افزایش اعتماد به نفس و مدیریت بهتر رفتارهای کودک داشته باشد.
از جمله این اقدامها، تعیین قوانین آشکار و تشکیل یک برنامهریزی منظم برای فعالیتهای روزمره مانند بیدار شدن، غذا خوردن، درس خواندن و خوابیدن است. اقدام دیگر، تشویق و رفتارهای محبتآمیز برای کوششها و پیروزیهای هر چند کوچک و پرهیز کردن از تحقیر، قیاس و تنبیههای بدنی است.
علاوه بر این، وقتی کودک حرکت غیرقابلقبولی دارد، والدین آرام بمانند و نشان اضطراب ندهند و به جای انتقاد مستقیم، دقت کودک را به فعالیت یا نوشت فرد دیگر جلب کرده و در صورت نیاز به متخصصان روانشناسی یا روانپزشکی کودک مراجعه شود.
راههای تخلیه انرژی اضافی کودکان بیشفعال بیشفعاليا میتوانند افراد موفق شوند روانشناسان یکی از راههای تخلیه انرژی اضافی در کودکان بیشفعال را ورزش از جمله شنا میدانند؛ چرا که این ورزش یکی از بهترین ورزشهای مناسب برای کودکان بیشفعال است که همه عضلات بدن را cập کرده و به تخلیه انرژی کمک میکند.
روانشناسان تربیتین معتقدند یک کودک بیشفعال دقیقاً میتواند شبیه یک کودک معمولی موفق زندگی کند، حتی بیشفعالی میتواند یک امتیاز در میان افراد حساب شود؛ چرا که فرد بیشفعال توانمندیهایی دارد که به شرط شناسایی به موقع و درمان صحیح جهت کسب پیروزیهای بسیاری میشود. منبع,
